Şiirden geriye kalan satırlar:

Yüküm ağır yüreğimde, bir avuç çaresizlik var.

Çaresizlik, bazen kendi gölgenle bile uzak kalmaktır.

Her eksilen zaman, bir parçanı yavaşça alır.

ÇARESİZLİK NEDİR

Geçmişin vazgeçilmez duraklarında,
Bir türlü dinmeyen acılarla erirsin.
Bir hayalin gölgesinde gezinirken,
Çaresizlik nedir, bilir misin?

Kırık dökük, sağır kelimeler,
Ecelin ayak seslerini getirir.
Bir söze takılır kolun kanadın;
Çürür bedenin, bir közle alevlenir.

Buz tutar gözlerin, ölü bakar aynaya,
Bir iz bırakır, yanar günden güne.
Üşürsün yavaş yavaş yalnızlıklarla;
Hazanda kar yağar kalbinin üstüne.

Bir avuç toprak, deli bir yağmur…
Yine gözlerine dolanır eski özlemlerle.
Olamazsın bir muma, bir ateş;
Her zerren koca bir hiç, koca bir çile.

Kapanır birer birer iç kapıların;
Geceler bile sormaz seni artık.
Bir yıldız kayar ansızın gökten;
Tutamazsın… dileğin bile yarım kalır, yazık.

Bir sessizlik yayılır her nefesine;
Adını anmaz olur dudakların.
Çaresizlik işte tam da budur:
Kendi gölgene bile uzak kalmak yarın.

Halil Kumcu

📍Şair Notu:  Sevgili okur, bu şiir, insanın kendi içindeki boşlukları, kayıp hislerini ve sessiz çığlıklarını anlatır. Her dize, belki de senin kendi yalnızlığında yankılanacak bir ses taşır. Okurken fark edeceksin ki çaresizlik sadece bir durum değil; bir his, bir gölge, hatta bazen kendimizden bile uzak kaldığımız bir yarındır. Satırlarda durduğunda, kendi gölgenle yüzleşebilir, eksik kalan parçalarını fark edebilirsin.

12 Haziran 2021 / Cumartesi / Ankara

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir