Şiirden geriye kalan satırlar:
Dünya gölgeyse, insan niye bu kadar gerçek acır?
Bir ömür yürüdüm; vardığım yer yine içimin karanlığı oldu.
Zaman dediğin, gölgenin boyunu ölçen zalim bir terazidir.
Ben bu dünyada en çok kendime geç kaldım.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Dünya gölgeyse, insan niye bu kadar gerçek acır?
Bir ömür yürüdüm; vardığım yer yine içimin karanlığı oldu.
Zaman dediğin, gölgenin boyunu ölçen zalim bir terazidir.
Ben bu dünyada en çok kendime geç kaldım.
GÖLGE OYUNU
Bir gölge oyunu dünya,
Gölgeyi bir diğer gölge takip eder.
Cevabı meçhul sorular,
Pas tüten yüreğimde erir gider.
Çaresizliğin dağlayan çığlığıdır bu,
Kalabalıklar içinde yitip söner.
Arsız akşam güneşi,
Göğsümü döver, içindeki kalbimi deler.
Uzun mesafeler aşar ruhum,
Ömrümün sonunu bilmeden.
Yağmurla yaşayan toprak,
Ölümü yaşar, ölüm gelmeden.
Eksilir ömrümün günleri bir bir,
Sonbaharda düşen yapraklar gibi.
Son defa düşen yaprakla,
Toprak olacak bedenim, sen ben gibi.
Bu dünyadan gelip geçerken,
Gölgenin içindeki gölgeye yetişemedim.
Hayal meyal bir anlıktı,
Bir ağacın gölgesinde dinlendim.
Halil Kumcu
11 Aralık 2018 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.