Şiirden geriye kalan satırlar:
Gurbet sandığın uzak şehir değil; secdeye varmayan alnının içindeki çoraklıktır.
Aldığın her âh, gecenin karanlığında büyür; sabah olunca kader diye kapını çalar.
Gençlik dediğin şey, ecelin takviminde küçük bir dipnottur.
Dünya, alkışları bol bir tiyatrodur; perde kapanınca herkes kendi karanlığıyla baş başa kalır.
Mezar, toprağın değil; gerçeğin kapısıdır.
KARDEŞ
Yol uzundur, azığın az;
Gurbet çöker, ağlar kardeş.
Bir selamın bile şaşmaz,
Bin yarayı dağlar kardeş.
Felek döner, devran döner;
Aldığın âh geri döner.
Kırık kalbin küle döner,
Dağ başına yağar kardeş.
Sabır eyle, şükür eyle;
Hakk’a yönel, zikir eyle.
Nefse uyma, tövbe eyle,
Kurtuluşun budur kardeş.
Harama el uzatanı,
Bir kul hakkıyla yatanı,
Bir lokmanın hesabını,
Sorar Mevla, sorar kardeş.
Nice yiğit düşer yere,
Kader yazar kare kare.
Bir gün sen de o sefere,
Çekip de gidersin kardeş.
Ecel gelir ölümüne,
Ne bakarsın cenazene?
Bir kefenlik nasibine,
Sığar bütün varın kardeş.
Mezar olur son durağın,
Ne mal kalır, ne otağın.
Yürek denen bu konağın,
Misafiri sensin kardeş.
Halilî der ki: “Kul, uyan!”
Hakk’a gider doğru kervan.
Dünya bir an, ömür yalan;
Gerçek hayat ahret, kardeş.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Kardeş… Bu şiiri okurken içinden “Beni anlatıyor…” dedin mi? Dedin, biliyorum… Çünkü insan bazı dizeleri okumaz; yaşar. Bak, sana uzun uzun nasihat vermek için yazmadım bunu. Ben kimim ki? Ben de senin gibi yorgun, senin gibi kırgın, senin gibi bazen sessizce ağlayan bir yolcuyum. Ama bir şey var kardeş… İnsan bazen düşer ya… İşte o düşüşte bir el arar. Bu şiir, sana uzatılmış bir el olsun istedim. Gurbetin nasıl çöktüğünü bilirim. Bir selamın nasıl ilaç gibi geldiğini de… Bazen bir tek kelime, bin yarayı sarar. Bazen de suskunluk, adamı içinden içinden öldürür. Felek döner, devran döner dedim… Çünkü hayat, insana aynı acıyı başka kılıkla tekrar tekrar yaşatır. Sen sanırsın ki bitti… Ama kader, aynı yerden bir daha yoklar insanı. Ve bak kardeş… Bu şiirin içinde ölüm var diye karamsar sanma. Ölümü yazmak karanlık değil; ölümü bilip adam gibi yaşamak aydınlıktır. Ben sana “Dünya yalan” derken, dünyayı kötülemek istemedim. Ben dünyaya aldanma dedim. Çünkü dünya, insana gülümser… Sonra bir gün arkasını döner gider. Şunu da bil: Ben bu şiiri yazarken yalnız değildim. Sen vardın. Benim içimdeki kardeşliğe sığındın. Ben de senin içindeki yaraya dokundum. Eğer bir gün çok yorulursan, eğer bir gün her şey üstüne üstüne gelirse… bu şiiri aç bir daha oku kardeş. Çünkü bazen insanın yeniden ayağa kalkması için, bir dua kadar, bir dize kadar, bir “kardeş” kadar şeye ihtiyacı olur. Unutma… Yol uzun olabilir, azığın az olabilir… Ama Allah büyük kardeş.
24 Şubat 2026 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.