Şiirden geriye kalan satırlar:
Özlem, kalpte yakılan sönmeyen bir ateştir.
Sevda, yanan bir mumun rüzgârda dansıdır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Özlem, kalpte yakılan sönmeyen bir ateştir.
Sevda, yanan bir mumun rüzgârda dansıdır.
YÜREK YARASI
Yürek yarası yaralarsa,
Bir başkası dokunur soluna.
Kalbimi göğsüne gömdüğün gün,
Çocuklar gibi ağladım kana kana.
Gönül, hep bildiğini okur;
Ardından boğazıma takılan düğüm.
Sürüldüm bir kere gözlerinden,
Sustuğum çığlıklar kördüğüm.
Bütün yolculuklarım sanadır benim;
Hayat, en derininden yaralar.
Her gün okka okka ölürüm,
Can kenarında… canım yanar.
Şimdi uyusam yüzyılın sonuna kadar,
Her şey anlamsız, yarım yamalak.
Bir kez yitirmeye gör, her yer zindan;
Birazdan hikâyenin son kısmı başlayacak.
Bir sesin gelse, bir ışık yansa içime,
Bir umut düşse en karanlık geceme…
“Dön” desen, yakarım dünyayı uğruna,
Sensizliğim, ateşe verilmiş bir kere.
Ve bil ki… senin olmadığın her yarın,
Bir yangının külleriyle başlar bana.
Adını anmak bile içimi parçalar;
Kendimi gömerim, her defasında sana.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizelerde gördüğün acı, yalnızca benim değil; senin de yüreğinde saklı olan bir yara olabilir. Çünkü insan, sevdiğini kaybettiğinde veya ulaşamadığında, her gün biraz daha yanar, her nefeste biraz daha eksilir. Ben bu şiiri sana bir öğüt vermek için yazmadım; Paylaşmak, kendimi hafifletmek için yazdım. Belki sen, bir başkasını beklerken, benim düştüğüm yanlışa düşmezsin. Belki sevdiğine “yarın” deme cesaretini gösterirsin. Unutma… Bir söz, bir bakış, bir dokunuş gecikirse; beklemek, en sessiz ölüm biçimidir. Ve bekleyen için yarın, çoğu zaman elvedadır.
31 Temmuz 2022 / Pazar / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.