Şiirden geriye kalan satırlar:
Hafıza dediğin şey, kırık cam gibidir; eline batmadan hatırlatmaz.
Gün batımı değil bu… içimdeki çocuk ışığı terk ediyor.
Gözyaşı, acının diliyse; suskunluk da kaderin imzasıdır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Hafıza dediğin şey, kırık cam gibidir; eline batmadan hatırlatmaz.
Gün batımı değil bu… içimdeki çocuk ışığı terk ediyor.
Gözyaşı, acının diliyse; suskunluk da kaderin imzasıdır.
GÜN BATIMI
Bu ömrümün kaçıncı gün batımı?
Yıllanan, eskiyen, küflenen...
Bu kaçıncı tükeniş yürekte?
Derin derin, sessiz çığlıklarla geçen.
Gençlik ateşi gönlümden söküldü,
Karanlık bir ifade çöktü hüznüme.
Ayaz öldürdü sonbahar çiçeklerini,
Çaresizce gömdüm haykırışlarını içime.
Can kırıklıkları üzerinde,
Hafızam bölük pörçük, zihnim bulanık.
Belli belirsiz tanıdık sesler,
Acının dili gözyaşı, alıştık.
Gemi eğri, sefer doğru;
Bu ateş yakar, yıkar, geçer.
Serseri ruhumda bir kelepçe,
Ekmediğim yerden biçer...
Halil Kumcu
15 Aralık 2018 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.