Şiirden geriye kalan satırlar:
Sen sen ol, kalbini herkese açma; bazıları içeri girip evi yakıyor.
Gülüşüm var ama içimde bir cenaze kalkıyor her gece, anlıyor musun?
Bazı vedalar var… el sallamaz, boğazına düğümlenir.
Herkes “geçmiş geçmişte kaldı” der… peki ya geçmiş içindeyse?
Hakikat, en çok ölümle konuşur; hayat ise hep kaçak cevaplar verir.
RÜYA İLE HAYAL
Derin bir kırgınlık, uçsuz bir boşluk...
Ruhumu her gün biraz daha delik deşik eden.
Yollar alabildiğine uzun, alabildiğine dikenli;
Bu karanlıkta hadi yürü, yürüyebilirsen.
Kalbim, o silinmez duyguların ağır yükü altında;
Yazık ki tebessümüm bile çoktan soldu.
Şimdi katran karası karanlıklardayım;
İçimde sessiz ama devasa kıyametler koptu.
Bir başıma bir yolculuktur bu başladığım;
O da ancak kendimden, yine kendi içime...
Şu tek mevsimlik, şu kısa hayatımda;
Kara hüküm sürdü her an, hem de en derinimde.
Zaman zaman gri günlerim oldu belki;
Ama yeşili, o umudu hiç görmedim, bilmedim.
Siyah beyaz bir ömrü, bir film şeridi gibi;
Rüya ile hayal arasındaki o ince çizgide bitirdim.
Artık ne bir renk kaldı geriye, ne de bir ışık;
Söndü bütün yıldızlar, kapandı o eski defter.
Bu rüya bitti işte, her şey birbirine karışık;
Şimdi beni o en beyaz, o sonsuz sessizlik bekler.
Halil Kumcu
28 Kasım 2018 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.