Şiirden geriye kalan satırlar:
Kalp, yalnızca sevdiğiyle dolar; geri kalan her şey sadece boşluk.
Göğsümde bir şehir yıkıldı; enkazından sadece adın çıktı.
Kelimeler ölünce, suskunluk cellât kesilir.
Keman sustuğunda, acı kendi notasını yazar.
Gözlerimden akan yaş değil; yarım kalmış bir hayattır.
Her veda, içimde bir mezar taşını doğrultur.
MATEM ÇIĞLIĞI
Gök kubbemde kelimelerim öldü,
Vücudumu yakar, dağıtır, eritir.
Bu bendeki kahroluş iniltisi,
Toprağa süzülür bir bir.
Sanki altımdan yer kaçar,
Sema başımdan uçar şimdi.
Bir ezgi seliyle gelir ansızın,
Kemanımın titreyen inleyişleri.
Herkese uzağım, herkese yabancı,
Gölgem, hayaller zinciri.
Kanatları kırılmış bir kuşum,
Düşerim toprağa diri diri.
Delik deşik hatıralarda,
Hiçlerden oluşur kelimeler.
Ciğerlerimden sıcak sıcak akar,
Matem çığlığındaki son sözler.
Halil Kumcu
29 Mayıs 2020 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.