Şiirden geriye kalan satırlar:
Ben senin hayatından çıktım belki ama hikâyenden silinmedim.
Kış dışarıda değil; insanın umutları üşüyünce başlar.
Gözyaşı ılık akar… çünkü içinde hâlâ yaşayan bir şeyler vardır.
İnsan en çok, değişen şeylere değil; değişmeyen acıya yenilir.
HİKÂYEMDEKİ RESMİM
Kızgınım, kırgınım; hayal kırıklıklarım derin.
Dönüp duruyorum karanlığın içinde.
Kıştan kalma karamsarlık, buz kesti şimdi.
Eski hatıraları içledi, daha dün gibi peşimde.
Günler, aylar akıp gidiyor, mevsimler de.
Gençliğimin hayalleri geçiyor üzerimden.
Kor köpürür, ocaklar yüreğim alev alev.
Beynime bir kıymık acısı saplandı yeniden.
Dağ gibi oturdu göğsüme, donuk bakıyor gözlerim.
Hissediyorum, yanağımdan ılık bir şeyler süzülüyor.
Maziye bıraktığın bir anı, kalbimi delip geçerken,
İki yana düşer kollarım, bir zamanlar içimde çürüyor.
Her şey değişiyor: zaman, mekân, kişiler.
Nasıl da delip geçti bir nefeslik cismimi.
Bekleyene bekleyiş eklendi, sessizliğe gömüldü.
Hafiften ürperdi, titretti hikâyendeki resmimi.
Halil Kumcu
13 Mart 2019 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Önceki Şiir | İçindekiler | Sonraki Şiir