Şiirden geriye kalan satırlar:
Yalnızlık, insanın kendi sesine bile yabancılaşmasıdır.
Gün batımı kırmızıysa, bir yerde mutlaka yarım kalmış bir hikâye vardır.
Gece uzadıkça, insanın içindeki boşluk konuşmaya başlar.
Bazı sorular cevap istemez; sadece can yakmak için vardır.
Köprüler yıkıldıysa, geç kalınmış bir sevda vardır.
İÇİMDE YALNIZLIK HİSSİ
İçimde yalnızlık hissi, her yanım uçsuz buçaksız çöl,
Sanki sıradaki her şarkı sadece benim için çalıyor.
Bir kızıllık var yine ufukta, bir gün batımı ki sorma;
Giden o son trende, her yer buram buram sen kokuyor.
Kapım çalınıyor aniden, yine o davetsiz misafir geldi,
Bir ben varım odada, bir de gecenin o dilsiz karanlığı.
Yer yer buz kesmişim, beni bir tek sigaram ısıtıyor;
Nerede gülen gözlerin, hani ellerinin o eski sıcaklığı?
Köprüler yıkılmış bir bir, her yer aşılmaz bir duvar sanki,
Ruhumdaki o son umut mumu da üşüyerek söndü.
Cevapsız sorular, her gece yüzümde patlayan birer tokat;
Söyle bu neyin nesi, bu nasıl karanlık bir içgüdü?
Oda zifiri karanlık, dilimde yarım kalmış bir türkü,
Bilirsin, kâğıda yazılmaz insanın o kara alın yazısı.
Kalbim ağrıyor, her günün gidişinde böyleyim işte;
Bu bendeki, kör kuyudaki kör bir taşın dilsiz acısı.
Artık ne sabahın rengi var, ne de gecenin bir sonu,
Öyle bir yalnızlık ki bu, sığmaz ne söze ne sazıma;
Kendi içimde kayboldum, bulamam artık o yolu.
Dünya bir yana çekildi, ben kaldım bir başıma.
Halil Kumcu
18 Nisan 2020 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.