Şiirden geriye kalan satırlar:
Yalnızlık, insanın kendi sesine bile yabancılaşmasıdır.
Gün batımı kırmızıysa, bir yerde mutlaka yarım kalmış bir hikâye vardır.
Gece uzadıkça, insanın içindeki boşluk konuşmaya başlar.
Bazı sorular cevap istemez; sadece can yakmak için vardır.
Köprüler yıkıldıysa, geç kalınmış bir sevda vardır.
İÇİMDE YALNIZLIK HİSSİ
İçimde yalnızlık hissi, her yer çöl.
Sıradaki şarkı benim için çalıyor.
Bir kızıllık var yine gün batımı,
Son trende buram buram sen kokuyor.
Kapım çalınıyor, davetsiz misafir geldi,
Bir ben varım, bir de gecenin ıssız karanlığı.
Yer yer buz, beni bir tek sigaram ısıtıyor.
Nerede gülen gözlerin, nerede ellerinin sıcaklığı?
Köprüler yıkılmış, her yer duvar sanki,
İçimdeki son mum da söndü.
Cevapsız sorular, yüzümde birer tokat.
Bu ne böyle, bu nasıl bir içgüdü?
Oda karanlık, dilimde bir türkü,
Kâğıda yazılmaz ki alın yazısı.
Kalbim ağrıyor, her günün ardından böyle işte,
Bu bendeki kör kuyudaki kör bir taş acısı.
Halil Kumcu
18 Nisan 2020 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.