Şiirden geriye kalan satırlar:
Yaşarken başlayan ölümler vardır; kimse fark etmeden gömülür içine.
Bir mendile sığar bazen ömürlük bir veda.
Vedalar mendile değil, yüreğe sarılır.
Mezar taşına yazılmaz her acı; bazı ölümler yaşarken başlar.
Her gözyaşı, faniliğin mührüdür.
Her ölüm, ardında bir başka hayatın eksilişini bırakır.
FANİLİK TÜRKÜSÜ
Sol yanımda nedensiz bir yaprak dökümü,
Bir beşerin yüreğinde yük imiş bu dünya.
Tabutun gıcırtısı fanilik türküleri söyler,
Biraz toprak, bir avuç suya…
Bir nisan yağmuruyla başlamıştı her şey,
Akla gelmeyeni getirdi zaman.
Herkesin bir hikâyesi vardır oysa,
Sesin değdi sesime… sonrası hüzün, sonrası ziyan.
Oysa bir eğlence, bir oyun yeri değil miydi?
Gözümden süzülen kırıklar,
Şimdi ne kin, ne kirdir kefende çürüyen.
Allah'a ısmarladık sokağının başında kesişen yollar.
Kumsaldaki tek bir kum tanesi gibiyim,
Öyle telaşlı, öyle kırılgan, öyle savrulan.
Bir yaş daha aldı düşlerimden,
Sen ağlarken ölümüme, bir yaş süzüldü o eski fotoğraftan.
Bir gün susar içimdeki bütün çığlıklar,
Bir mendile sarılı kalır vedalar.
Yüzümü siler zaman, unutur adımı,
Kimi gözyaşı döker, kimi atar tutar.
Yıldızlar sönerken içimde bir bir,
Seninle yarım kalan o cümle yanar.
Bir dua olur adın dudaklarımda,
Bir de hatıralar… ne çok oyalar!
Mezar taşına yazılmaz her acı,
Bazı ölümler yaşarken başlar.
Toprak değil, sessizlik örter üzerini,
En çok da eksilen kalır ardında çaresiz, naçar.
Şimdi ne varsa bende senden kalan,
Bir gölge gibi dolanır uykularıma.
Sen bakma bu şiirin sustuğuna…
Ben hâlâ ağlıyorum, solmuş bir fotoğrafına…
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili dostum, bu şiiri okurken belki sen de kendi fanilik türkünü mırıldanacaksın. Hepimizin bir köşesinde gizlediği acılar, söylenmemiş vedalar vardır. Kimi zaman bir fotoğrafta, kimi zaman bir sokak başında yakalar bizi hayatın geçiciliği. İşte bu dizeler de öyle bir yakalanışın içinden çıktı. “Fânilik” dediğimiz şey, aslında biraz da bizim sustuğumuz, biraz da içimizde eksilenin hikâyesidir. Ölüm, sadece mezar taşına kazınan bir tarih değil; çoğu zaman yaşarken içimize düşen bir yaradır. Belki sen de okurken kendi “yarım kalan cümleni” anımsayacaksın. Ben yazarken ağladım mı? Evet, ağladım. Ama biliyorum ki bu satırlar yalnızca benim gözyaşım değil, biraz da senin yükünü taşıyor. Çünkü biz, insanız. Sevinçlerimizi paylaşarak çoğaltıyoruz, acılarımızı paylaşarak hafifletiyoruz. O yüzden bu şiir, senden bana değil; benden sana değil... İkimizden, hepimize yazılmış bir “fanilik türküsü”dür.
11 Mayıs 2022 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.