Şiirden geriye kalan satırlar:
Zaman dediğin şey, insanın omzuna çöken görünmez bir cellâttır.
Dünya pazarlıksız bir limandır; dönüş bileti satmaz.
Bir mevsimlik bedenle sonsuzluk hayali kurmak, insanın en trajik cesaretidir.
Son gemi geçerken anladım: Hayat, tutunamadığımız bir dalga imiş.
Ölüm, kapıyı çalmaz; gölgeni uzatır, anlarsın.
SON GEMİ UFUKTAN GEÇİYOR
Hüzünler kulübemde, güneş söndü.
Akıp gidiyor zaman, dağı taşı delerek.
Toz kokulu yüreğime bir sızı dokundu,
Yaz çiğine takılır kelimeler, dile dizilerek.
Karanlığa büründü gönül dağım,
Bir hançer saplandı ki ömre bedel.
Düştüm saklı sevdaların üstüne,
Toprak yoğurdu vicdanımı, tel tel.
Yüzüm celallenir, zamana takılır kafam.
Bir çığlık kopar dumanlı gözlerimde.
Gerçeğin kıyısında tarifsiz bir acı,
Nefesimi kesen ölüm, bir adım önümde.
İçin için eriyen mum gibi tükenirim,
Bir damlacık sudan yaratılan ben.
Girer dile yıl, güle gün akarken zaman,
Kanar bedenim, bir mevsimlikken.
Gelimli gidimli dünyanın sonu ölüm,
Pazarlıksız son gemi geçiyor ufuktan.
Toprak keser soğuk nefesimi derinden,
Sükûtun sesi yükselir şimdi, yeni baştan.
Halil Kumcu
16 Mayıs 2019 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.