Şiirden geriye kalan satırlar:
Gönlüm damla; acım dağ kadar.
Can kırıkları keskin olur; en çok sahibini kanatır.
Zemheri geçer belki, içimdeki ayaz kalıcı.
Aynaya baktım; gördüğüm ben değil, eksik bir hatıra.
Hüzün saç diplerime kadar işledi; taradıkça dökülüyor.
CAN KIRIKLARI
Çizgi çizgi şimdi yüreğim,
Zemheri ayazında üşüdü.
Bir yalnızlık düştü ki üzerime,
Tek bir mısra bir perdede fırdöndü.
Sivri bir şey saplandı içime,
Yutkundum, düşen bir ateşti.
Sustum, harlandı birden yangın,
Sanki bin yıllık pişmanlık ekti.
Gönlüm bir damlacık benim,
Neden yangın dağ kadar?
Boğazımda bir yumruk oturuyor,
Can kırıkları gırtlağıma kadar.
Bu kırgınlık, bu hüzün,
Saçımdan tırnağıma kadar.
Gidenler eskir, gelenler eskir,
Bu ruh, bu çığlık ölüm kokar.
Halil Kumcu
28 Eylül 2019 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.