Şiirden geriye kalan satırlar:
Hayat düz çizgi sevmez; insanı hep kırık yerinden yürütür.
İçine gömdüğün her cümle, geceleri mezarından kalkar.
Konuşsan fırtına olursun, susarsan enkaz… insan hep kaybeder.
Ölüm var diye susar insan… ama asıl ölüm, yaşarken içinin çürümesidir.
Hayat vefasızdır; çünkü kimseye borçlu kalmaz.
ZİKZAKLARLA GEÇEN BİR HAYAT
Zikzaklarla geçen bir hayat,
Bir ileri, iki geri.
Yakaladığım zannettiğim umudu,
Çoktan almış götürmüş birileri.
Söyleyecek sözlerim var,
Geçmişe dair elbet.
Fırtınalar koparacak,
Gönüller yıkacak ilelebet.
Sonra gömüyorum içimin derinliklerine,
Gelmişimi geçmişimi.
Konuşsam ne olur?
Ölüm var, diyorum, ölüm var değil mi?
Bir türlü beceremedim,
Dikine dikine yürümeyi.
Ve bir türlü yapamadım,
Geçmişimi bir kalemde silmeyi.
Ben payıma düşen gözyaşını aldım,
Adına hayat denilen vefasızdan.
Bundan sonrası yok,
Gidiyorum önüme, ardıma bakmadan.
Halil Kumcu
12 Ağustos 2018 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.