Şiirden geriye kalan satırlar:
Veda edilmemiş ayrılık, kalpte sonsuza dek açık kalır.
Kalabalıklar insanı saklamaz; daha görünür kılar yalnızlığını.
Kalbini susturanın zihni çok konuşur.
Sensizlik, kalabalık bir cümlede eksik bırakılmış özne gibidir.
Yalnızlık kalabalıkta değil, hatırlanmadığın yerde başlar.
DÖNÜŞÜ OLMAYAN UZUN BİR YOL
Dilsiz acılar yüklemiştim kardan kelebeklere,
Sonra hepsini gönül zindanıma hapsettim.
Bir zehir düştü ki en derinden,
Yanan ciğerimi ellerimle seyrettim.
Vakit gece... Zifiri bir karanlıkta ömrüm,
Demir attım hayat limanına ansızın.
Mekân donmuş, zaman susmuş, dünya kör;
İçimde eylülün vurduğu o keskin sızın.
Her şey zihninde kurduğun o sığ algıydı,
Aldatıcı bir düşte zaman yolcusuydun.
Sensizliği dinleyen yorgun gözlerime,
Hasretle karışık bir vuslat uykusuydun.
Dönüşü olmayan uzun bir yol bu şimdi,
Vedasız bir avuç toprak atarken ellerin...
Umuda bir kapı aralıktı belki ama,
Yapayalnızıyım artık o kalabalık yerlerin.
Hiçbir sayıklama taşımıyor artık ismimi,
İz bırakmadan kayıp gitmişim rüyandan.
Köprüler yıkılmış, gemiler yakılmış;
Haberim yok, vazgeçilmiş benden ve dünyadan.
Halil Kumcu
4 Eylül 2019 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.