Şiirden geriye kalan satırlar:

Bir kuşun gökyüzünü kaybetmesi gibidir umudunu yitirmek.

İçimizdeki boşluk, bazen bütün dünyayı taşır.

Geçmişin izleri, en ağır yükümüzdür.

HAYAT YORGUNLUĞU

Hayallerim mi yorgun, ben mi?
Bu kırgınlık, bu suskunluk neden?
Bir şey var içimde, adı konulmamış,
Günden güne içimi oyan, kemiren.

Yol uzun, yürek sessiz, umut eksik.
Yoruldum… en çok da kendimden.
Bu yorgunluk: bir tür hayat küskünlüğü,

Uzanıp geçsem bir sevginin göğsünden…

Gitmeye mecalim yok; kımıldamıyor içim,
Kalsam, kırık dökük günlerde kayboluyorum.
O kadar yorgunum ki susmak bile yük,
Anılar küsmüş, yarınlar solgun… ben sanki yokum.

Küs değilim aslında… sadece bitkinim.
En uzun yol bu iç yolculuğum.
Kanatlarım kırık, gökyüzüm yitik,
Sırtımda geçmişin izleriyle yürüyorum.

Kuru bir toprak gibi çatlıyorum,
Yağmura susamış her parçam.
Akşamlar bir türlü tutunamıyor bana,
Kirpiklerimden düşen bu yorgun yaşam.

“Sana ne?” demem ama sorma ne haldeyim,
Tarifi yok; içimde üşüyen bir çocuk var.
Ayaklarım değil aslında yorulan,
Kalbim parçalanmış, yapışmıyor yarım yanlar.

Belki bir gün unuturum kendimi,
Belki bir şiir susar içimde bilmeyerek.
Ama bil ki, bu yorgun kalbin gölgesinde,
Sevdayla yürürüm… ölümü bile isteyerek.

Halil Kumcu

📍Şair Notu:  Sevgili okur, bu şiir, içimde kırık dökük günlerden süzülen bir yorgunluğun öyküsüdür. Her satır, suskun bir çocuğun iç çığlığı, her mısra, bir kalbin usulca yoruluşudur. Belki sen de zaman zaman benzer bir bitkinliği hissedersin; işte o an, fark et ki yalnız değilsin. Ben bu şiirde, yaşamın ağır yükünü, geçmişin izlerini ve geleceğe dair belirsizlikleri sessizce taşımaya çalışan bir benliği anlattım. Okurken kendini duraklamalarda, boşluklarda hisset; işte orada yorgunluğun, suskunluğun ve özlemin sesi vardır. Hayat, bazen insana kendini unutmayı öğretir, bazen de bir şiirin satırlarında nefes aldırır. Benim yorgun kalbimle yürüdüğüm bu yolda, sen de kendi kalbinin farkına var; çünkü en derin yorgunluklar bile sevdayla aşılabilir. Kalbinle oku, sessizce hisset ve gerekirse birkaç saniyeliğine dur, çünkü şiir, hep durup kendine bakmanı hatırlatır.

25 Eylül 2021 / Cumartesi / Ankara

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir