Şiirden geriye kalan satırlar:
Dil sustuğunda kalp daha yüksek bağırır.
Zaman ilaç değil; sadece yarayı kabuğa alıştırır.
Yaş dökülür; ama asıl yangın gözün içinde kalır.
En ağır sürgün, sevdiğinin içinden kovulmaktır.
Boğazına düğümlenen şey kelime değil, kabulleniştir.
YAŞAYAMAM DEME
Göz fısıldar, birkaç damla yaş süzülür.
Sessiz bir ıstırapla ıslanır dudaklarım.
Küflü demir parçaları içime batar,
Canım yanarken sızım sızım ağrır sol yanım.
Asırlık elemdir bu, düğümlenir boğazıma.
Dil mühürlü, kalp yasaklı artık.
Müebbet yedim yollarında,
Bestesiz şarkıda ağlayan mısralara yazık.
Söze dökülen yağmur, ağlatır yıllarca.
Sensizlik, hazan rüzgârlarında dövünür.
İçim acır, bir ıslık çalar ki dokunamam,
Dinmeyen, susmayan bir şeyle çürür.
Zamanın ilaç olduğunu söyleyenler,
Feryat figan eder içten içe bir ses.
Kalp kör, kulak sağır dipsiz kuyularda.
Hangi yaraya nefes olmuş ki kesinkes?
Aynı dalın yapraklarıydık, kururken hayallerimiz.
Aklım öldürürken, yürektekini savrulduk ayrı ayrı yerlere.
Amansızca dirilteceğini bile bile,
Yaşayamam deme, yaşarsın hem de göstere göstere.
Halil Kumcu
27 Haziran 2020 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.