Şiirden geriye kalan satırlar:
· Bir defa gördüm seni… ama bir ömür o bakışta kaldım.
· Bazı yüzler geçer, bazıları geç kalır; sen ikincisindendin.
· Aynalar yüzümü değil, pişmanlığımı gösteriyor artık.
· Seni yolda bir defa gördüm; o yol hâlâ içimde bitmiyor.
· Bir fotoğraf kadar kısa, bir mezar kadar derin bir hikâyemiz oldu.
YOLDA BİR DEFA GÖRDÜĞÜN
Hatıran ağlattı bu gece de,
Ah, benim gamlı geçmişim.
Solumun sesleri karıştı birbirine;
Hayattan kaçış mevsimindeyim.
Trenler geçiyor gözlerimden,
İki karanlık arasında.
Bu da yetmezmiş gibi,
Tuzuna karışmış gözyaşı her tarafımda.
İş işten geçmiş olacak ki,
Vicdanım kan renginde.
Bir kere düşmeye gör;
Darağacına asılan anılar zihnimde.
Aynalar yüzümü tanımaz olmuş;
Zaman geçtikçe.
Gözlerim kapıda,
Ayak seslerin birbirine değdikçe.
Işık almıyor odam,
Duvarlar üzerime geliyor.
Bu hayatta her şey sahte senin gibi;
Saatler zamanı çalıyor.
Tarifi yok,
Mümkünü yok;
Kalbim parçalanıyor resim çerçevelerinde.
Ve hâlâ değişen bir şey yok.
Gökkuşağının altından geçer resmin,
Bir boşluk içindeyim benzersiz.
Büyür de büyür beynimde,
Mezara dalar, orada helalleşiriz.
Yolda bir defa gördüğün,
Bir kadına âşık olmak…
Daha ne kadar katlanabilirim ki buna?
Yargısız yatar şuramda, hatırlamayarak.
Bütün gece, gündüzümde,
Kapalı kapılar ardında,
Yüreğimi parçalıyor;
Yemeden içmeden kesildim sonunda.
Yalnızlığım camlarına yağar;
Boğazımı boğar bir iplik gibi.
Eski gölgeler vurur,
Oturur şurama, dağlar gibi.
Kül olmadan yakar bu aşk;
Ölümün temasını hissettirir.
Gömdüm onu, gömdüm ta içime;
Bundan sonrasının hükmünü Allah verir.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bilirsin sevgili okur, bazı insanlar vardır, sadece bir defa görürsün… Ne adını sorarsın, ne de elveda diyebilirsin. Ama o bir an — ömrün tamamına denk düşer. İşte bu şiir, öyle bir anın, bir tek bakışın hikâyesidir. Kimi aşklar yaşanmaz; sadece içte büyür, büyüdükçe insanı daraltır. Ben onu yolda bir defa gördüm. Ama kalbim hâlâ o yolun başında bekliyor. Belki bir gün geri döner diye değil; belki, o bakışı bir kez daha yaşayabilirim diye. Bazen düşünüyorum, insan sevdiğini değil, onu hatırlatan hüznü seviyor galiba. Ben o hüznün içinden geçerken, bir şiir yazdım sadece. Belki kendimi avutmak için, belki de unutmamak için. Ve sen, bu satırları okurken eğer bir an bile içinde bir tanıdıklık hissettiysen, bil ki biz aynı yoldan geçmişiz seninle… Aynı kadını sevmemiş olsak bile, aynı yalnızlığı sevdik biz.
19 Ocak 2024 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.