Şiirden geriye kalan satırlar:
Bir tuval gibi geçti günlerim; renkleri hep eksik kaldı.
Bazı sonlar bağırmaz… yaprak gibi usulca düşer.
Ölüm elbette bir gün gelir; ama önce umutları tek tek döker.
Dünyanın vefasızlığına bak! Kim bilir kaç yaprak ölünün üstünde ölür…
SON YAPRAKLAR
Son yapraklar uçuşuyor,
Sonbaharın son ayında.
Son kez düşecek,
Toprak olacak, eninde sonunda.
Dün umudun rengiydi,
Yemyeşil yapraklar,
Bir tuvalin içinde,
Geçtim akşamdan sabaha kadar.
Ne hacettir ki,
Sararıp soldu.
Kelebek kadar ömrümde,
Yine yalnız, yine öksüz koydu.
Hayatımdaki sonlar,
Uçup gidiyor tek tek.
Hangi sonbahar bilmiyorum,
Yerimde yeller esecek.
Basıp geçtiğim bu kara toprak,
Fütursuzca üstümü örtecek.
Kim bilir, kaç yaprak,
Ölünün üzerinde ölecek.
Halil Kumcu
5 Kasım 2018 / Pazartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.