Şiirden geriye kalan satırlar:
Yüreğin en büyük hatası, her seferinde yeniden inanmasıdır.
Kimse duymasın dersin… Ama yüreğin bağıra bağıra yanar.
Ağlamak zayıflık değil; insanın kendine son iyiliğidir.
Duman havaya karışır, kül toprağa… Ama sevda insanın içine çöker.
Mezar taşımı bulmasan da olur; ben senin kalbindeki o meçhul boşluğa çoktan gömdüm bütün hayallerimi.
YÜREĞİM
Ah, benim zavallı yüreğim...
Bu kaçıncı aldanış, söyle?
Otur şimdi dertlerinin üzerine;
Bir ağıt yak kendi kendine, gizlice.
Gözyaşlarınla yıka o kirli geçmişini,
Kimseler bilmesin, kimseler duymasın.
Yalnızlığın o kör ve sağır ateşinde;
Yüreğin sinsice yansın, varsın...
Sonra bir ağıt daha yak derinden,
Ağıtının ateşiyle de yak sigaranı.
Dumanı havada savrulsun gitsin;
Külü toprakta silsin, o unutulmuş adını.
Artık ne bir bekleyiş, ne de bir umut...
Her şeyi bu dumanın rengine boyadım.
Kendi ellerinle kendi mezarını tut;
Ben artık bu dünyada, sadece bir ad mıyım?
Halil Kumcu
16 Eylül 2018 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.