Şiirden geriye kalan satırlar:
Çaresizlik dediğin, kalbinin suya düşüp yüzmeyi unutmasıdır.
Bir nefes sonrası boşluksa, demek ki aşkın adı uçurum.
Sessiz film gibi… herkes oynuyor, kimse konuşmuyor; en çok da sen.
Sonrası yok dediğin yer, aslında kalbinin “bitti” dediği yerdir.
Sessiz bir filmin en gürültülü sahnesindeyim; bağırıyorum, çağırıyorum ama sesim ancak kendi kalbimin duvarlarında yankılanıp geri dönüyor.
ÇARESİZLİK
Sonra gitsem diyorum...
Gitsem buralardan çok uzaklara.
Ama kalbimdesin, en derin içimdesin;
Sönmüyor işte içimdeki o kanlı yara.
Bağırsam, çağırsam neyleyim?
Kaldım sessiz bir filmin ortasında...
Çırpınıyorum, nefesim tükenmek üzere;
Alabora oldum bu kederli deryada.
Tam ortasındayım şimdi hayatın,
Bir adım ötesi o mutlak sonsuzluk...
Uçurumun tam kenarı işte burası;
Bir nefes sonrası, o korkunç boşluk.
Sonrası... Sonrası yok artık.
Kirpiğinin ucundaki yaştım, tutmadın;
Bir Fatiha’yı bile çok gördün bana,
Mezar taşımı gelip de bir kez bulmadın.
Artık ne güneş doğar bu sokağa, ne ay;
Her şey bir günah gibi bitti bu gece.
Şimdi sessizce çekilip gidiyorum;
Sana bin yıllık hüzün, bana bir tek hece.
Halil Kumcu
29 Ağustos 2018 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.