Şiirden geriye kalan satırlar:
Hayat dediğin, içini çürüten bir fısıltıdır; duyan ölür, duymayan yaşar sanır.
En ağır yalnızlık, kalabalıkların içinde kendine rastlayamamaktır.
İçimde susturduğum her cümle, geceleri mezar taşı gibi dikiliyor karşıma.
SEMAYA DOĞRU
Kara buluttur yüreğini acıtan,
Sahte yüzlere maske takılmış.
Gizli bir fısıltıdır hayatı çürüten,
Yürek acısı taştan da ağırmış.
Üzerini örtmek istersin yaşanmışlıkların,
Günün donuk ışıkları hatırlatır.
Bir keder çöker soluna ağırdan,
Kırgın, kırılmış hayallerdir, acıtır.
Bölük pörçük hafızadaki izler,
Ciğerlerini doldurur unutulmuşluk hissiyle.
İçin acır, mazideki cevapsız sorular kanar,
Dermansız kalırsın tükenmişlikle.
Bir rüzgâr gelir,
Yüzüne de tarifsiz bir acı.
Bir şerit gibi hızla akar gözlerinden,
Birden semaya yükseltir ruhunu, Yaratıcı.
Halil Kumcu
5 Aralık 2018 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.