Şiirden geriye kalan satırlar:
· Gözler gördüğüyle değil, hissettiğiyle yaşar.
· Dünya, kendi hikâyemizi yazdığımız sahnedir.
· Sensiz eksilen her gün, yüreğime yeni bir yara bırakıyor.
· Geceler uzun, umut kısa; ama sevda kalıcıdır.
· Aşk, sessizlikle konuşur, gözyaşıyla cevap verir.
DÜNYA AĞRIM
Herkes yazılan bir hikâyede oynar;
Şu dünya dedikleri sahneyi izle.
Eksilmek ne kadar acı;
Bir ölü gibi daima soğuk ziyadesiyle.
Yaran, yarama değmiyor bir türlü.
Hangi yola çıktıysa ayaklarım artık,
Bu son perdede yine vurdun şurama.
Bir gün daha eksilmenin ardındaki hıçkırık.
Elini göğsüne götürmüyor musun sen hiç?
Bir bir yıktın kumdan kalelerimi.
Yüreğin her gelgit yaptığında,
Ecel teri basar şehrimi.
İçime bir taş gibi oturursun;
Ne eskir ne eksilirsin.
İlk gözyaşımın sebebi o ilk aşk,
Saplandın içime bir kere, mızrak gibi delersin.
Ne garip fallar, hep aynı çıkıyor oysaki.
Bir rüyada uyuyup, başka bir rüyada uyanıyorum.
Yara senin dizinde, benimse kalbimde;
Bir türlü kabullenemiyorum.
Upuzun trenin ayrı vagonlarında,
İki ayrı musluktan akmaktayız görünürde.
Pamuk ipliğinin ucunda aşkımız,
Bir insandan başka bir insana dönüştüğünde.
Kum saatini başımın üstüne koymuş,
Kadere yüklüyorum her şeyi.
Bir yetimin feryadı gibi,
Alevi titreyen bir mumum, kandilinde zayi.
Çöl masallarında,
Bir çiçeğe konan kelebekler gibi,
Yaralarımdan kan sızarken, eksilirim her gün.
Duyduğum suçluluk duygusunda, vurdu bu son darbeyi.
Feleğin sillesi bu ya efsaneye göre,
Defterim dürülüp ahireti boylamışım.
Sura üflenmiş dünya ağrım,
Etimdeki kalbimden kanatlanıp seni aramaktayım.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bu satırlarda anlattığım dünya ağrısı, yalnızca benim değil; Senin de içinde yaşadığın bir şehir gibi… Her eksilen gün, her kırılan hayal, her sessizlik bir çığlık. Biliyorum, bazen kelimeler yetmez, bazen sessizlik ağır basar. Ama dinle… Ben burada yalnızca kendim için yazmadım. Seninle konuşmak, seninle hesaplaşmak için de yazdım. Bu dünyada herkes kendi hikâyesinde oynuyor, ama bazen bir başkasının gözünden bakmak gerekir yaşama. Okurken dur, nefes al, hisset… Her yara, her eksilme, her hıçkırık senin de öykün olabilir. Ve unutma: Şiir, bazen sadece susmak için vardır, ama suskunlukta bile birileri seni anlar. Ben hâlâ buradayım, yazarken ve okurken… Ve sen, okur, eğer istersen, bu dünya ağrısında yalnız yürümüyor olacaksın.
15 Aralık 2023 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.