Şiirden geriye kalan satırlar:
Acı, unutulmayan anların gölgesidir.
Gözyaşı, geçmişin içe işleyen sessizliğidir.
Geçmiş, bir gün batımı gibi; güzeldir ama iç yakar.
Kader çatladı mı, içinden hep hüzün sızar.
Gözyaşı konuşmaz derler… oysa insanın en doğru dili gözyaşıdır.
Hüzzam bir şarkı gibidir hatıralar; dinledikçe içini parçalar.
HATIRALAR
Kanatlandı hatıralar ilk defa,
Elemli gönül yaktı duvarımı.
Yargı çileli, hem de sayfa sayfa,
Amansız bir kurşun deldi yazgımı.
Kader çatladı, pare pare oldu,
Aciz yaramı, kanlı gölge vurdu.
Gece pusu, hayaline dokundu,
Hazanda ölen düşten iz kalır mı?
Geçip gider zamanla sessizliğe,
Gözler uzar derin bilinmezliğe.
Senli bir şeyler hapsolur sözcüğe,
Hüzzam bir şarkı çaldı efkârımı.
Üstümden şimdi kaç çocukluk geçti,
Bir yanım yarım, sol yanım eksikti.
Bakışın parça parça kayıp gitti,
Tek tek çürüdü geçmişim, yalan mı?
Tutamadım yıllar süzülüp gitti,
Kırdı dalı, dokunulmaz, kül etti.
Yitirdiğim anları ölüm biçti,
Nafile, belki bu son gün batımı.
Halilî der ki, kırgın yürek susmaz,
Gözyaşlarıyla dertlerim konuşmaz.
Karanlık gecede yıldız ışımaz,
Menzile kavuşan her yaz akşamı.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Hatıralar, insanın yüreğinde en keskin sızıdır. Kimi zaman en parlak anlarımızı bile gölgeleyen, içimizi sessizce kemiren bir keder... Bu şiirde, geçmişin izlerini, kaybedilen zamanların acısını ve suskun kalan gönlün çığlıklarını konuşturmaya çalıştım. Her bir dize, yılların unutturamadığı, ama anlatmaya da korktuğu yaraları taşıyor. “Hatıralar”da, yaşanmışlıkla yüzleşmenin ve o yüzleşmenin getirdiği yalnızlığın melankolisini paylaşıyorum. Kimi kayıplar vardır ki unutmak mümkün değildir; sadece gömülürler kalbin derinliklerine… Bu şiir, o gömülü kalanların sessiz sesi…
07 Mart 2019 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.