Şiirden geriye kalan satırlar:
· Unutmak, kalbin kendi kendine yalan söyleme biçimidir.
· Yalnızlık, sevdanın bedelini en ağır ödeyen şiirdir.
· Aşk bazen bir sızı olur, insan o sızıyı yaşamak için nefes alır.
· En derin mezarlar, kalpte kazılır.
· Her aşk, bir kalpte başlar ama iki yalnızlıkta yaşar.
SAKLI GÜLÜM
Yakıcı gizli yaraların bensem,
İzi kalan anılar çukurunda;
Ateşim hiç sönmese de yüksünmem,
Her şeye geç kalmışlığım yolunda.
Aşk, gözlerini kaybetmekmiş oysa;
O sahipsiz uçurtmanın çığlığı…
Unutulmayan ilk bakışmış asla,
Beklemekten ömrünün kısaldığı.
Çaresizliğin soğuk mermerinde,
Mezar toprağım kurudu hüsranla.
Günler gelecek haberi içinde,
Üstümde yabani otlar zamanla.
Binlerce insan arasında bile,
Yaramı ta uzaklara salarım.
Kalbinde yaşlanamadım vaktiyle,
Yanar da yanar, ben ona yanarım.
Satır satır yazdığım o sevgimi,
Yüreğimin sesi anlatabilse…
Gidecek olan gidiyor, iyi mi?
Efsunlu bir sırra dönüşebilse…
Kimsesiz bir çocuktum ben aleni,
Acılı bir bakış şekli verdiğin.
O koca bir yanılsama yemini,
Kirpiğin ucuna yerleştirdiğin.
Ciğerlerimi kanatırcasına,
Yollar çeker hep: çok sev beni, emi...
Gözyaşının rengi hep aynı sanma;
Yemin ettin, unutmazsın, değil mi?
O hâlde bezgin, kederli ve meşru,
Istırap yüklü aylara yürürüm.
Son bakışındaki gözlere doğru,
Uzun yağmurlardan sonra üşürüm.
Günahkâr yalnızlığım, saklı gülüm…
Deli gönül bu ferman dinlemiyor.
Bu aşk-ı memnun, boğazımda düğüm;
Ne ayıp ne günah… aşk bu, aşk diyor.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bilirsin, bazı yaralar kapanmaz... Kapanır sanırsın, üstünü zamanla örtmeye çalışırsın; ama bir gün, hiç beklemediğin bir anda, bir koku, bir ses, bir bakış, yıllar öncesinden kalkar gelir ve kalbini yoklar. İşte o an anlarsın: aslında hiçbir şey geçmemiştir. Ben bu şiiri bir gecenin en sessiz yerinde yazdım. Ne bir kadeh vardı yanımda, ne bir ses... Sadece bir fotoğraf ve bir eksiklik duygusu. İçimde konuşmayan bir kalp vardı — belki de bu şiir, o kalbin son cümlesidir. “Saklı Gülüm” dediğim, bir insandan çok, bir hatıranın sureti belki de... Bir bakışın, bir tebessümün, bir susuşun içinden kalan tortu. Herkesin içinde vardır öyle biri: adı anılmasa da yürekte bir yeri hiç boşalmayan. Benimki işte orada, zamana direnen bir solgun gül gibi saklı duruyor. Bazen düşünüyorum da belki de insanın bütün yalnızlığı, unutamadıklarının yankısıdır. Ne kadar kalabalığın ortasında olursak olalım, gecenin bir yerinde hep o aynı yüz gelir akla. Ve her defasında yeniden başlar içimizde o sessiz konuşma: “Unutmadın değil mi?...” Belki sen de okurken birini hatırladın şimdi. Eğer öyle olduysa, bil ki bu şiir artık sadece benim değil — bizim şiirimizdir. Çünkü her aşk, bir kalpte başlar ama iki yalnızlıkta yaşar. Benim “Saklı Gülüm” orada, satır aralarında kaldı. Seninkiyse belki gözlerinin ucunda duruyor. Ne fark eder? Biz sadece sevdik, hepsi bu.
29 Aralık 2023 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.