Şiirden geriye kalan satırlar:
Nefsi susturmadan hakikati duyamazsın.
Aşk, yanmadan öğrenilmez bir ilimdir.
Kalbi arınmayanın dili zikri taşıyamaz.
Nefsine yenilen, dünyayı yense de mağlup sayılır.
Aşk iddia değil, teslimiyet ister.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Nefsi susturmadan hakikati duyamazsın.
Aşk, yanmadan öğrenilmez bir ilimdir.
Kalbi arınmayanın dili zikri taşıyamaz.
Nefsine yenilen, dünyayı yense de mağlup sayılır.
Aşk iddia değil, teslimiyet ister.
YEMİNLE
Nefis sana tuzak kurar,
Bilemezsin ki yeminle.
Her gördüğün gül kokmaz yâr,
Seçemezsin ki yeminle.
Gözyaşınla yıka kalbi,
Arıt içten paslı kalbi.
Bir aşkla yakmadan kalbi,
Veremezsin ki yeminle.
Her nefeste zikri Hakk’tır,
Âşık gönlü safi ak’tır.
Can bedende Hak’tan haktır,
Sevemezsin ki yeminle.
Yâr adıyla yanmayan can,
Bulamaz ne sır ne ferman.
Aşk kapısı ister iman,
Açamazsın ki yeminle.
Kırklar meydanı yaş dolu,
Gayb erenleri nur dolu.
Derviş olmayan kör dolu,
Göremezsin ki yeminle.
Bir iç çekiş bin ah olur,
Herkes meydanda saf olur.
Muhabbet ile hoş olur;
Giremezsin ki yeminle.
Çerağ yanar öz içinde,
Nur gizlidir har içinde.
Hak tecelli söz içinde,
Duyamazsın ki yeminle.
Yol uzundur, menzil ırak,
Köz ateştir, bağrı çırak.
Halilî’nin gönlü durak;
Varamazsın ki yeminle.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bu şiiri sana yukarıdan konuşmak için yazmadım. Parmağımı sallayarak “böyledir” demek için hiç yazmadım. Çünkü bilirim; insan en çok kendi nefsine yenilirken susar. En çok kalabalıkların ortasında kaybolur. “Yeminle” derken sana değil, aslında kendime seslendim. Bir aynanın karşısına geçtim. Gözlerimin içine baka baka konuştum. Sen de biliyorsun; Her gül kokmaz. Her söz hakikat değildir. Her sevda, aşk değildir. İnsanın içi bazen kalabalık bir şehir gibi… Gürültülü, karmaşık, yorucu. İşte bu şiir o şehrin ortasında bir durak olsun istedim. Bir nefeslik durak. Bir iç çekişlik durak. Belki sen de bir yerde takıldın. Belki bir kapıyı zorladın da açılmadı. Belki “neden?” diye sordun çokça. Şunu söylemek isterim: Aşk, iddia kaldırmaz. Hakikat, acele sevmez. İman, gösterişe gelmez. Bu dizelerdeki sertlik sana değil; Nefse. Bu uyarılar sana değil; İnsanın içindeki karanlığa. Eğer bir gün kendi içindeki sesi bastıramaz hâle gelirsen, Bir dörtlüğe sığın. Bir “yeminle” de kendine de. Çünkü insan bazen başkasına değil, En çok kendine söz vermeli. Kalbin yorulursa, bil ki yalnız değilsin. Bu şiir, seninle konuşmak için yazıldı.
3 Mart 2026 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Önceki Şiir | Sonraki Şiir