Şiirden geriye kalan satırlar:
Susarak sevmenin cezası, kendi yüreğini dilsiz bir mezara çevirmektir.
Vicdan, geçmişin en ağır yükünü hep kalbin ortasına bırakır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Susarak sevmenin cezası, kendi yüreğini dilsiz bir mezara çevirmektir.
Vicdan, geçmişin en ağır yükünü hep kalbin ortasına bırakır.
GÜN OLUR ALIP BAŞIMI GİDERİM
Gün gün eksilirsin ömrümden;
Yollar uzaklara çeker kirpiklerimi.
İçimdeki yerin sızlar, üşürüm;
Başım öne düşer, tutamam gülüşlerini.
Yolunu yitirmiş bir yolcuyum;
Yaramdaki kabuklar kopuyor.
Bu ömürlük, çok eski vicdan ağrısı,
İki satırlık düne köle oluyor.
Başlangıcım, yolum, sonum;
Bomboş taş duvarlardaki resmin.
Ardın sıra yarım kalmış bir romanda,
Son sayfaları yakılmış her birimizin.
O kitabın boşluğunda,
Aynadaki yabancı benim.
Hepimiz gelip geçiyoruz bu dünyadan;
Ben de gün olur, alıp başımı giderim.
Belki de en çok kendime kırgınım,
Sana susup, sana yanmalarımla.
Kaldığım her yalnızlık durağında,
Bir ömrü bıraktım adımlarına.
Dönüp bakmasan da ardına bir gün,
İçimde kalırsın silinmeyen iz gibi.
Ve ben… bir isimsiz taş olurum belki,
Gün gelir, sessizce giderim giz gibi.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bu şiir, insanın en derin yalnızlıklarında, en çok kendine kırgın olduğu zamanlarda dökülmüş bir iç çekişin sesidir. Sevdanın bitmediği ama sürdürülemediği bir yerde, geride kalan duyguların ağır sessizliğidir. Her adımda biraz daha eksilmenin, her susuşta biraz daha yitmenin ve sonunda hiçbir şey demeden çekip gitmenin şiiridir bu. Bir insanın içinden çekilip alınan bir ömrün, isimsiz bir vedaya dönüşmesidir. Yazıldığı gün, geçmişle bugünün el sıkıştığı o sessiz durakta, kendime en çok sustuğum yerdeydim.
09 Şubat 2023 / Perşembe / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.