Dediklerine göre ayrılık türküsünde,
Kader olmayan hiçbir şey yokmuş.
Şakaklarımdan süzülen yolculuk,
İçimde bastırılamayan dürtü tozmuş.
Katıla katıla ağlayarak,
Avuçlarımı göğe doğru açarak yalvarsam da,
Ödediğim bedel asla hesabı kapatmıyor.
Dünyada beni affedecek yegâne kişi, gömülü şuramda.
Gaipten görünmez kılan sesler başımda,
Tozpembe dünyasını cehenneme çevirdiğim,
Mezarımı kazıp ahireti boylasam da,
Gıkım çıkmaz, ben seni sevmenin ceremesini öderim.
Hayatı boyunca ilk kez mi can aldı,
Babamın başını okşadığı o çocuk?
Kendi kaderimi görür gibi oluyorum,
Elimi sancıyan yarama bastırdığımda az buçuk.
Solundaki yetimhaneden çıkıp sokaklara düştüm;
O bilindik hikâyede kader ağlarını böyle örmüş.
Kaybedecek vakit yok, vurun beni, vurun,
Benim yerime o yaşasın; o resimdeki gülüş.
Yoruldum uzaklara cansız bakmaktan;
Duyduğum ayrılık ıstırabı kıvrım kıvrım inletiyor.
Zihnimde bir ihanet kıvılcımı daha çaktı;
Her şey susuyor da bir o susmuyor.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen ayrılık, yüreğin en keskin yerinden vurur; insana hem kendini hem de hayatı sorgulatır. Bu şiir, içimde biriken o sessiz ıstırabın kaydıdır. Belki sen de kendi kayıplarını hatırlayacaksın okurken; belki bir iç çekişle, belki de sessiz bir tebessümle… Unutma ki acı ve yanılgılar, bizi biz yapan duyguların en keskin taraflarıdır. Söyleyemediklerimiz, bastıramadıklarımız, kırgınlıklarımız… Hepsi bir gün bir şekilde yüreğimizde yankılanır. Ben burada dizelerimde paylaşırken, sen de kendi duygularınla buluşabilirsin. Bu şiir, belki yalnız olmadığını hatırlatır; belki sadece bir anlığına yüreğine dokunur. Ama emin ol ki her ıstırap, her suskunluk, bir nefes ve bir ders taşır. Eğer okurken bir “evet, ben de hissettim” dediysen, bil ki bu şiir amacına ulaşmıştır.
13 Aralık 2023 / Çarşamba / Ankara