Şiirden geriye kalan satırlar:
Hasret, yürekte saklı bitmeyen bir türkü gibidir.
Gerçek yolculuk, dışarıda değil, içinde başlar.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Hasret, yürekte saklı bitmeyen bir türkü gibidir.
Gerçek yolculuk, dışarıda değil, içinde başlar.
YOL BEKLER
Gün geçmiş ve kurumuş yapraklarda,
Gökyüzünün rengi solmuş dağlarda.
Bir kuşun sesi öter her yarada,
O, düş kurduğum yürekte ağlıyor.
Küçük, kasvetli şehir son satırda...
Bir türlü zaptedilmez dizginlerim,
Saçımda büyüyen iç çekişlerim.
Soluk soluğa kaldı hayallerim.
Zulümle âbâd olanlar direndi,
Ahirim berbat oldu, kahrederim.
Tutunmadı sonbaharım yağmura,
Hiç bitmeyecek hasretim dağlara.
Tanrı misafiri gibi camlara,
Yanık bir türkü yükseldi içimden,
Sırtımdan geçti, bağıra çağıra...
Ellerinde tüten sesim gurbette,
Yalan dünya, "Ah!"la geçer elbette.
Yârim, kartallar uçar harabede,
Sesinde demlenen çocuk ölürken,
Kelebek taştan taşa vurur dipte.
Gitmeliyim, kapım çalar aşk ola.
Sen, sen ol, herkesin hayali olma.
Candır bu can, yoğrulsa da toprakla,
Yazık! Kavuşmanın sonu ayrılık,
Gülmenin sonu ağlamak mesela.
Ah, garipliğin ağır yorgunluğu,
Hüznün sabah salâsında buyruğu.
Doğan ayda, yağan karla soluğu,
Eskiler "hazan mevsimi" der, "güz" der,
Hiçlikle hiçlik arasında çoğu.
Giderken bir şeyler söyle ya da yaz,
Anne koynu kadar sıcak bu ayaz.
Hülyaya açılan pencerem susmaz.
İnanması çok zor olsa da bir gün,
Beyaz kefeni saran canın yanmaz.
O an, nefesin kesilir, soğursun.
Halilî kalbim kalbine dokunsun.
Aldatıcı pembeliğe mecbursun...
Yol bekler beni fenadan bekaya,
Ey fani, yine kasım yorgunusun.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bazen bir mevsim gelir, yalnızlık yaprak yaprak dökülür kalbinizden. Kasım ayı, ne çok şeyin habercisidir: Bir bitişin… bir iç çekişin… Belki de sadece geç kalınmış bir veda mektubunun. Bu şiiri yazarken, içimde taşıdığım bütün suskunlukları önüme dizdim. Kelimeler o yüzden biraz yorgun, biraz da kararlı: Gitmek ister gibi, ama tam giderken dönüp son bir defa daha bakan gözler gibi… "Yol bekler" dedim… Çünkü herkesin beklediği bir yol vardır. Kimi toprağa yürür, kimi kendine, kimi de bir başkasında yitirdiği ‘kendine’. Biliyorum, bu dizeler kolay okunmuyor. Çünkü herkesin içinde kıyıya vuran bir hüznü var. Belki de o yüzden, bu şiir sana biraz tanıdık geldi... Eğer olduysa, bu şiir artık senden de bir parça taşıyor.
5 Ekim 2013 / Saat: 23:20 / Cumartesi / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.