Şiirden geriye kalan satırlar:
· Yıllar geçer, ama gönül hep aynı acıyı taşır.
· Beyazlayan saçlar, kaybolan yılların harfleridir.
· Gözyaşı, ruhun kelimelerle yazamadığı mektuptur.
· Hatıralar bavul gibi taşınır; insan nereye giderse götürür.
· Her çizgi yüzümüzde, yaşanmış bir hikâyedir.
DÜNYALIK YILLAR
Çok derinden bir ah geldi.
Hicranım karardı yıllar,
Kapanmaz yaralar imdi;
Vicdanım dağlandı yıllar.
İçi kanatan gözlerin,
Aynadan çarpar hasretin.
Seher vaktinde bekleyin;
Yazgıma büründü yıllar.
Bir gönül var ki alevden,
Tam da tutuşturdun etten.
Kimi siliyorsun dünden?
Yaşamadan geçti yıllar.
Şakaklarım beyazladı,
Yüzümü çizgiler sardı.
Hâsılı soldu, yaşlandı;
Sormadı, seyretti yıllar.
Vah, bir gün daha aldattı,
Dünümü bugünden çaldı.
Sesim haykırıp kazındı;
Bir duyan olmadı yıllar.
Meğer sevdaymış içimde,
Dişim tırnağım izinde.
Karşılaşırız mahşerde;
Aklım sustu sanki yıllar.
Bavullar dolusu anım,
Yalnızlığıma taşındım.
Ben aşkı yürekte sandım;
Bağırıp çağırma yıllar.
Birden deli rüzgâr çıksa,
Alıp götürse, koparsa;
Bu yalvarış, yakarışsa,
Bitsin bu dünyalık yıllar.
Halilî der: yanar nida,
Adın kalır her duada.
Bir iz olur her rüyada,
Beni de unutur yıllar.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bu şiiri, zamana yenilmiş bir sessizliğin içinden yazdım. Bilirsin, yıllar geçer ama bazı anlar geçmez. İnsan büyür, yaşlanır; ama içinde bir yer, hep o ilk acıda kalır. İşte orasıdır “gönül” dediğimiz yer... Ne öğüt dinler, ne de zamana boyun eğer. “Dünyalık Yıllar” derken aslında şunu söyledim: Biz, yaşadık sandığımız yılların misafiriyiz sadece. Her şey bizden önce başlamış, bizden sonra da sürecek. Bizim payımıza düşen, birkaç nefes, birkaç pişmanlık ve birkaç güzel hatıra. Bazen düşünüyorum… İnsan bir ömrü, sevdiklerine “beni anımsa” diyemeden mi bitirir? Sonra kendi kendime cevap veriyorum: Hayır, insan unutulmak ister, ama unutamaz. Çünkü bazı sevgiler ne kalpte ölür, ne de hafızada yaşar — sadece zamana karışır, ama hep oradadır. Eğer bu dizelerde kendinden bir parça bulduysan, bil ki ben de o parçayı kaybetmiş bir hâlde yazdım. Belki aynı acının iki ayrı kıyısındayız seninle... Sen okurken ben susuyorum, ben yazarken senin yüreğin devamını söylüyor. Her dize biraz senden geçti belki — biraz da “bizi” anlatıyor bu yıllar. O yüzden adı “dünyalık”… çünkü hiçbir şey baki değil. Ne acı, ne sevinç, ne insan... Yıllar da geçiyor, biz de onlarla birlikte eksiliyoruz.
7 Eylül 2023 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.