Şiirden geriye kalan satırlar:
Hasret, zamanla pranga gibi çözülmez bir yük olur.
Sevda, tuz ekmek hakkı kadar kutsaldır; vazgeçilemez.
Acı, aşkla yoğrulmuşsa, bir gün şiire dönüşür.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Hasret, zamanla pranga gibi çözülmez bir yük olur.
Sevda, tuz ekmek hakkı kadar kutsaldır; vazgeçilemez.
Acı, aşkla yoğrulmuşsa, bir gün şiire dönüşür.
TUZ EKMEK HAKKIM
Bir gece yarısı kaldırımlardayım,
Yalnızlık alnımı örtüyor.
Seyir defterimi yazan,
Pembe uçurtmaları gözlüyor.
Bıçak kemiğe dayandı;
Çaresizlik, ah o bilinmezlik.
Yitik bedende düşlerim sahipsiz,
Bir türlü uyku tutmuyor üstelik.
Hüsranla bitti rüyalarım;
Sığmıyorum hiçbir yere.
Bir bankın üstünde,
Gölgende kahroluyorum haybeye.
Hasretime prangalar vurulmuş;
Geriye kalan bir kalp yangını.
Aramızdan yıllar geçti de unutamadım,
Seyrine doyamadığımın vedasını.
Canıma, ciğerime işlemiş,
Günler sene gibi.
Deli divane yaralı gönlüm,
Hüsranla biten rüyalar sahibi.
Yüz çevirdiğinden beri,
Sersefil yanmışım, itilmişim.
Beyhude dolanıp yaşıyorum;
Artık gitme sevgilim.
Ya da siyah gözlerine beni de götür;
Bu benim tuz ekmek hakkım.
Gönlüme inersen görürsün,
İçinde kan renginde yazılı aşkım.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: “Sevgili okur… Bu dizeleri okurken belki sen de bir köşe başında, gecenin sessizliğinde yalnızlığın ağırlığını hissettin. Belki bir bankta, düşlerin ve hayallerin arasında kayboldun. Ben de oradaydım, seninle birlikte.” “Bil ki bu şiir, sadece benim değil; tuz ekmek hakkını, birlikte paylaştığımız sevdayı ve yitirdiğimiz yılların hüznünü anlatıyor. Her kayıp, her hasret, her sessiz çığlık burada yankılanıyor.” “Eğer bir an olsun siyah gözlerinin içine bakıp, kendi kalp sancını duyduysan, işte o an bu şiir seninle buluştu.” “Ben yazdım… ama sen okuyarak tamamladın. Her kelime senin yüreğinde de bir iz bıraktıysa, ne mutlu bana.”
29 Mart 2024 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.