Şiirden geriye kalan satırlar:
Sessizlik bazen en büyük sözdür; susmak, anlamın ta kendisidir.
Gitmek, bazen kalbin aldığı en acı karardır.
Yalnızlık, gidenin ardından susan bir şarkıdır.
Özlemek, görünmez iplerle bağlanmaktır geçmişe.
Gözler susarken, yürek konuşur sessizce.
GİTME ZAMANI
Ayaklarım başka yerde,
Kalbim bambaşka bir yerde.
Ayrılık yürekte başlarmış,
Yokluğun bile ötesinde.
Can kenarı mı, cam kenarı mı?
Uzak dediğin, içimde benim.
Sonrası upuzun bir yol,
Kıyıyı çoktan kaybettim.
Gitme zamanı depreşiyor,
Aklımın kaldığı yerdesin.
Yine anılar geçiyor gözümden,
İki damla yaş… düşüyor, kahretsin.
Bir ses var beni çağıran,
Gözlerim gözlerine dalıyor, üşüyorum.
Özlüyorum habersizce seni,
İçten içe ağlıyor, kanıyor, yaşıyorum.
Bilirim, giden dönmez,
Yine de kapım açık… içim ıssız.
Sensizliğin rüzgârında savrulurken,
Adını iç çeker gibi fısıldarım yalnız.
Suskunluğun içinden bakıyorum sana,
Bir zamanlar sevdalıydı bu gözler.
Şimdi her bakışta biraz daha eksiliyor,
Biraz daha susuyor… biraz daha özler.
İşte bu, gitme zamanıdır artık…
“Sevda bitti” dememek için susarım.
Yüreğimden bir ömür düşerken geceye,
Son sözü ben değil, kalbim sızlar, anlarım.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen sözler yetersiz kalır, bilirsin. Bu şiirdeki sessizlik, aslında benim içimde yankılanan o suskun çığlıktır. Belki sen de bir zamanlar aynı acıyı hissettin; bir gidiş, bir uzaklık… İçten içe eksilen bir parçanın hüznü. Oku, hisset, kendi yüreğine de dokunsun. Çünkü bazen en doğru söz, susmaktır ve bazen en derin his, yalnızca yaşanır.
6 Mart 2022 / Pazar / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.