Şiirden geriye kalan satırlar:
İçindeki fırtınayı dindirmeden, dışındaki sessizliği bulamazsın.
Her sonbahar biraz daha vazgeçerim kendimden.
Mevsim, toprak ve ben, üçlü bir yalnızlıktayız.
Filizlenmek için mezar en doğru topraktır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
İçindeki fırtınayı dindirmeden, dışındaki sessizliği bulamazsın.
Her sonbahar biraz daha vazgeçerim kendimden.
Mevsim, toprak ve ben, üçlü bir yalnızlıktayız.
Filizlenmek için mezar en doğru topraktır.
HER EKİM VAZGEÇERİM BEN KENDİMDEN
Hüznün tokadı savrulur yüzümde.
Ağır gelir yüreğime dün bugünden.
Sokaklarım sisli, karanlıklar zamansız.
Her ekim vazgeçerim ben kendimden.
Gözlerimden dökülür damlalar, yapraksız.
Dipsiz kuyuda yangın, gönül dağında zerre.
Gidişlerim bağrına vurur, yanarım çaresiz.
Ayaz geceler döver bedenimi, ha bire.
Tutunmak nedir? Dal dal eksilmek...
Hayallerinden başlar mı hiç insan ölmeye?
Hangi papatyadan kopan yaprak kurumamış?
Bir çiğ tanesi düştü, inceden inceye.
Mevsim sonbahar, toprak kokuyor.
Üç beş nefeste, üç beş diken kaldı geriye.
Bir yosun olsaydın, kök salardın.
Filizlenirdin, mezarımın en kuytu köşesine.
Halil Kumcu
26 Ekim 2020 / Pazartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.