El ayak çekilince şurama,
Yarım kalmak acısı saplanır.
Ömrümün hazin günleri,
Gitmekle kalmak arasına sıkışır.
Her daim geç kalmıştır gidenler.
Yaşamak sırf bu yüzden ağırdır.
Hayal kırıklığının ruhunda açtığı boşluk,
Hiçbir yere sığmaz; bedenini acıtır.
Elemli bir gam yükler üstüne.
Her yere yabancısın.
“Böyle yazılmış benim yazım,” der için,
Bir şey olmamış gibi devam eder öbür yanın.
Sonra eski defterler kapanır,
Gündelik hayatın peşine düşersin.
Yaşamın ucunda,
Yine de yolculuğa devam edersin.
“En iyisi çocuk kalmakmış,” dersin.
Bir süre yaşayıp gideceğiz, nasıl olsa…
Masal içinde hayal;
Aşk meşk bu dünyada nasılsa!
Kalmak yaralar insanı,
Bir türlü gidemezsin kendinden.
İki ayağının üstünde,
Bir çuval dolusu acı taşır dönerken.
Yaraların başkentinde,
Hayatta kalmak zor zanaatmış.
Onun eli şimdi başka avuçlarda terler;
Hiç kimse gerçek değil, kandırmacaymış.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Dostum, bilirsin… Hayat, çoğu zaman bir yaralar başkenti gibidir. İçinde dolaşırken, her adımda acı bir iz bırakır. Ben bu şiiri, o izleri hissettiğim gecelerin birinde yazdım. Kimileri der ki: “Zaman her şeyi unutturur.” Ama unutturmaz, sadece saklar… Bedenin ve ruhun bilir, gönül bilir; yaralar ne kadar görünmez olursa olsun, oradadır. Sen de okurken fark edeceksin: Her satırda biraz ben varım, biraz sen… Çünkü hepimiz, hayatın ucunda, gitmekle kalmak arasında sıkışmış birer yolcuyuz. Şiir, sadece anlatmak değil, aynı zamanda hatırlatmak içindir. Bazen, durup bakmalısın kendi yaralarına. Ve belki de bir anlığına, çocuk kalmanın huzurunu bulmalısın. İşte öyle… Okur, ne kadar anlamak istersen o kadarını alır. Ama bil ki burası Halilî’nin başkentidir ve her dizenin ardında bir nefes, bir acı, bir umut vardır.
5 Ekim 2023 / Çarşamba / Ankara