Şiirden geriye kalan satırlar:
Minareden yükselen ses, kalbin sustuğu yerde konuşur.
Dua, kırık bir adamın göğe uzattığı son merdivendir.
Aynı safta duranlar, aynı kaderin gölgesindedir.
Secde, gururun alnını yere değdiren tek hakikattir.
Son nefeste anladım: İnsan, en çok affedilmeye muhtaçtır.
CUMA
Rahmet, himmet, bereket, şefkat,
Duada birleşir bütün gönüller.
Boynum büklüm büklüm açtım ellerimi,
Dilim, gönlümdeki baki aşkı diler.
Kaçıp durduğumuz ölüm var ya,
İnsanın insandan kaçtığı o yer,
Minareden yükselen ses,
Diller bir kelimede cem eder.
Kopartılmış yapraklardaki hüzün,
Ölümün üzerinde,
Allah’ın zikri,
Bir hurma kütüğünde.
Lambayı uyandırır,
Cumanın alev dilleri,
Omzuma çökmüş ağır bir yükle,
Boğazıma oturur bir yumrudaki izleri.
İki mezar birbirine değiyor,
Şimdi bir aradayız.
Bir insanın sesine uyandım,
Allahuekber, Allahuekber’le apansız.
Yalnızlık arkadaşım, kırıkların sığınağı,
Umutsuzluk, kapıların ardındaki bahar,
Dert ortağım, cuma güzelliklerin kilidi,
Son nefeste, son güneş seninle doğar.
Halil Kumcu
24 Nisan 2020 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.