Şiirden geriye kalan satırlar:
Bak kardeşim, hayat yapboz değil… Bozduğunu geri toplayamıyorsun.
Keşkeler insanın en ağır yüküdür… Omza değil, kalbe biner.
Yirmi dört yıl dediğin şey, birinin dudak ucuyla “bitti” demesine bakar.
Bir ömür parçalara ayrılır da her parçada aynı acı durur.
Ruhum bir yapboz gibi dağıldı senden sonra; ne parçalar birbirine uyuyor artık, ne de senin eksik olduğun o resim tamamlanabiliyor.
YİRMİ DÖRT YIL
Keşke hayatım bir yapboz olsaydı,
Ya da geçmişim kurşun kalemle yazılsaydı;
Silebilseydim bütün o kahreden keşkelerimi,
Atabilseydim ömrümden o ceylan gözlerini.
Neden ben, niçin ben Allah’ım?
Bu bir isyansa eğer, affet beni;
Birisi sildi yirmi dört koca yılı,
Yirmi dört dakika bile düşünmeden...
Bölündü, parçalandı o güzelim mevsimler;
Yirmi dört yerinden kanadı kalbim.
Şimdi elini, ya kırılasıca bir el tutarsa?
Ya o kör olasıca kem gözlerim görürse?
Bir elma gibi düşerim toprağa, çürürüm sensiz;
Ben cehennemi daha ölmeden, bu dünyada yaşarım çaresiz.
Ve bir gün, adımı unutursan bir kuytu köşede,
Bil ki o gün ben yirmi dört yerden vurulmuşumdur.
Üstüme çekilince o soğuk, o dilsiz perde,
Sana en büyük bedduam; unutulmuşluğumdur.
Artık ne bir ses kalır benden, ne de bir iz;
Ölüm dediğin nedir ki? Biz zaten birbirimizden habersiziz.
Halil Kumcu
7 Mart 2017 / Saat: 15:30 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.