Şiirden geriye kalan satırlar:
Sanıyorsun geçer… Geçmez. Acı, insanın içine yerleşen bir kiracı gibidir.
Mevsimler değişir, yağmurlar diner… Ama içindeki o sancı, hep aynı yerde nöbet tutar.
Bir ömür, bir ah çekiş kadar kısa… Ama o ahın içi bin yıl kadar uzun.
Acı, bir misafir gibi gelip oturdu yüreğime; öyle vefalı çıktı ki ev sahibi olan mutluluğu kapı dışarı etti.
Geçer dediğim her şeyle yaşlandım ben; ne sevdanın rengi soldu içimde, ne de o ilk günkü kırgınlığın sesi dindi.
Ömür dediğin, sol yanındaki o dinmeyen ağrıyı bir nebze olsun dindirebilmek için çıkılmış en uzun ve en beyhude yolculuktur.