Şiirden geriye kalan satırlar:
· Seven, yanmayı kader sanır; oysa yanmak, sevmenin şerefidir.
· Müptela olan, sevdiğini değil, sevdasının hatırasını yaşatır.
· Her ayrılık, biraz da insanın kendinden eksilmesidir.
· Yâr gitse de aşk kalır; çünkü aşk, gidenin değil, kalanındır.
· Gönül, bazen bir bakışla yanar; bazen bir susuşla kül olur.
MÜPTELA ÂŞIK
Biten bir hayalle birlikte,
Gözlerim gayet sitemkâr…
Dağlamaya başlayan yüreğimi,
İnce ince o korku sarar.
Aklımın seyir defterindeki cümle:
Sadece sevmek istemiştim.
Ben sana, müptela âşık…
Aşkın ile yanmayı düşlemiştim.
Baktığım gönül halinde,
Düşlerim düşlerinde sabahlar;
Efkâr bastırdı yine,
Sevip de bir türlü kavuşamayanlar…
Yarım kesilmiş resmini,
Cüzdanımda sürekli taşıyorum.
O uçamayan kanatsız kuş gibi,
Ağaca atılan bir çentikte kanıyorum.
Kapımı çalan,
İçimdeki pişmanlığın sancısı…
Çırpınır durur âlemde,
Ezberlediğim cümledeki ayrılık şarkısı.
Dilinden dökülenleri anımsar mısın?
Soluğuma gömüldüler;
Gam yemek böyle bir şey olsa gerek,
Aşkın merheminde yanmakmış hüner.
Gel, katıl bana…
“Böyle şey mi olur?” deme.
Aşkına tutuldum,
Zikrimden yüz çevirme.
Ben deliler gibi sevdim,
Masal ile düş arasında.
Bir ağrı duyar gibi,
Bir ateş buldu beni, her sana baktığımda.
Islak yalnızlığımı,
Kulağına arz ediyorum;
Kıyamet gününde kefaretim gözlerim,
Kör olarak haşrolmaya geliyorum.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bilirsin dostum, aşk bazen öyle gelir ki ne aklına danışır ne kalbine haber verir.
Bir bakmışsın, tutuşmuşsun… Bir bakmışsın, yanmayı bile isteyerek razı olmuşsun. Ben de öyle oldum işte. Ne bir mucize bekledim, ne bir karşılık. Sadece sevdim. Hem de adını anmadan, yüzünü unutmadan, gidişine alışamadan… Bana “unut” dediler. Unutmak mı? İnsan kendini unutur mu hiç? Sevdiğini unutanın kalbi taş olur — benimki yanmayı seçti. Bak, sen de okurken belki birini düşündün şimdi. Birini... gözlerinin kıyısında sakladığın. Belki o da seni unuttu, belki hiç sevmedi bile, ama fark etmez. Aşk dediğin, zaten biraz da tek başına sevmektir. Ben bu şiiri, bir akşamüstü yorgunluğunda yazdım. Bir rüzgâr esti, sanki onun sesiydi; bir yaprak düştü, sanki kalbimden koptu. Ve o anda anladım ki insan sevdaya değil, sevdasını kaybetmeye yanıyor. Eğer bir gün, birinin gözlerinde kendi yalnızlığını görürsen, bil ki o an, benim bu hâlimi anlayacaksın. Çünkü müptela olmak, sadece sevmek değil; kendini o sevdaya adamak ve dönerken bile ondan kopamamaktır. Ben müptelaydım... Belki sen de biraz öylesindir, kim bilir?
3 Ocak 2023 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.