Bu aşk illeti kör eder gözünü;
Faili belli bir cinayettir.
Ayağın sürçer, kalbin tekler;
Hayal kırıklığı hep peşindedir.
İç çekerek beklediğin eski,
“Ömrüm” dediğinle geçip gider.
Yaşadığın baki olan yalnızlık,
Bu arayışla bedenine batar, belini büker.
Bir türlü geçmez ellerinin üşümesi;
Bir çocuk ağıtı gibi avuçlarında gömülür.
İnsanın karanlığı kaç güz sürer?
Keder bir yumruk, yürek mahsulüdür.
Gözbebeklerinde asılı duran,
Can kırıkları arasında zavallı dudaklar…
Ne kadar “unuttum” dese de o son bakışı,
Şarkıların seni çağrıştıran bir yanı var.
Ve anlarsın bir gün:
Aşk, bir yaradır kapanmaz; yakar.
Ne kadar susarsan sus,
Sızısı her dizede kanar.
Ben yandım, “sıra sende” der gibi.
Aynaya bakar gözlerim.
Biraz şiir, biraz kahır…
Sonunda yenilen hep bizleriz, sevgilim.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Biliyor musun dostum, aşk aslında insana verilmiş en tatlı ve en acı cezadır.
Gözlerini bağlar, kalbini süründürür, aklını da oyuncağı yapar. Sevdiğini sanırsın; meğer en çok yandığın sensin. Sorarsın: “Niye böyle?” Cevabı yoktur; çünkü aşk, cevabı olmayan bir sorudur. Ben yazdım, sen okuyorsun. Belki senin kalbin de benimki gibi paramparça. Belki sen de aynaya bakıp “sıra bende mi?” diye soruyorsun. Ama inan, bu dert yalnız bize ait değil. Çünkü aşkın karşısında herkes biraz çocuk, herkes biraz şair, herkes biraz yenik düşer.
21 Temmuz 2023 / Cuma / Ankara