Mazi oldu şimdi hasret ayı.
Aklıma ilk ümitsizliğim gelir,
Boynu bükülür faniliğimin;
Birkaç damla yaş süzülür, alevlenir.
Ölüme sayılı günler kala,
Dem bu dem ya vuslat;
Beni affet bile demeyeceğim,
Allah ısmarladık be üstat.
Beden yorgun göç zamanında,
Güller soldu bu yıl da yine.
Peşin sıra dumanın kokar,
Son sevgi de yok oldu içimde.
İçten içe çürüyor;
Yüzümde yüzün, elimde elin;
Ne kadar da acıtıyor kalbin!
Bu kaçıncı aldanışı yüreğimin?
Aşk kendi kendini tüketir mi?
İçinden çıkmak mümkün değilken,
Canımdan cananı kopardın,
Bütün kabahatler bendeyken.
Görünen tam bir muamma;
Bomboş bir kafeste, geceli gündüzlü geçen.
Bu sefer eminim sanmıştım;
O kadar çok yanıldı ki sanmışlığım o şeylerden.
Bir yanım hâlâ inanmak ister,
Bir yanım susmayı seçer.
Gözlerimde eski bir umut kırığı,
Kalbimde yalnızlıkla bekler.
Belki de aşk böyle bitmek içindir;
Yanılgı, yalnızca öğrenmenin maskesi.
İnsan bazen, sevdiğini kaybetmeden,
Kendi içinde kaybolur, sevgili.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, belki de sen de bir yanılgı yaşadın; kalbinin sustuğu, gözlerinin ise hâlâ bir şeyler beklediği o anlarda… İşte tam o anda anlıyorsun ki, aşk bazen yanmak, bazen de yanılgıdır. Yanılgı dediğimiz şey, aslında bize kendi derinliklerimizi gösteren bir aynadır. Kimi zaman sevgiliyi kaybetmeden kaybolur insan; kimi zaman da kendini bulmak için tüm duygularını sorgulamak gerekir. Senin de bildiğin gibi, her seviş, her gözyaşı, her umut kırığı; hepsi birer öğretmendir. Acıyı küçümseme; çünkü o acı olmadan, hangi yanılgılar seni büyütecek, hangi yalnızlıklar seni olgunlaştıracak bilmezsin. Ve unutma: aşkın kendisi tüketilmez; yanılgılar, kopuşlar, yalnızlıklar… hepsi sadece onun yolculuğunu, senin yolculuğunu gösterir. Gözlerinde hâlâ bir kırık umut varsa, onu sakın küçümseme. Orada hâlâ sevmek ve sevilmek isteyen bir sen var. Ve işte bu sen, kaybolduğunu sandığın anlarda bile bir gün yeniden ışığa çıkacak, yeniden sevecek. O yüzden yılma; çünkü yanılgılar, sadece öğrenmenin maskesidir.
4 Eylül 2023 / Pazartesi / Ankara