Şiirden geriye kalan satırlar:
Yağmur bedene değil, hatıralara vurunca üşür insan.
Bir damla yaş, koskoca bir ömrün özeti olabilir.
Son kez ağladım dersin… ama kalp sonu bilmez.
Bir fincan kahveye sığdırdım seni, ne içebildim ne de soğutabildim.
Sonbahar dediğin nedir ki biraz sararmış yaprak, biraz da terk edilmişlik.
SON KEZ
Havada naif bir toprak kokusu,
Yağmur insafsızca dövüyor bedenimi...
Avuçlarımda soğuyan demli bir çay,
Bir hüzün, kor gibi dağlıyor yüreğimi.
Sonbahar, yağmur ve bu bitmek bilmeyen pazar;
Kışın o buz gibi ayak sesleri...
Daldı yine o zavallı, o yorgun yüreğim;
Düşen yapraklar gibi başıboş, serseri.
Üşüyorum bir kahve köşesinde sessizce,
Dalmışım derinlere, öylesine, kimsesiz...
Seyrediyorum akıp giderken geleni gideni;
Gözümden bir damla yaş düştü yine, sebepsiz.
Sen vardın o bir damla yaşın içinde;
Lanet olsun, kendimi tutamadım...
Böyle bir sonbahar günü, bu ıssız köşede;
Son kez senin için, son kez ağladım.
Şimdi artık ne yağmur dindirir bu sancıyı,
Ne de bir kadeh şarap unutturur adını.
Ben bu limanda bıraktım en büyük acıyı;
Seninle bitirdim bu dünya saltanatını.
Halil Kumcu
21 Ekim 2018 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.