Şiirden geriye kalan satırlar:

Toprak herkesin son evidir; ama bazıları daha yaşarken taşınır içine.

Bir sala sesi, bazen ölümün değil; kurtuluşun müjdesidir.

Kırgınlık dediğin şey, insanın içine çöken sessiz bir kıştır.

Derdini anlatacak kimse yoksa, kelimeler boğazında düğüm olur.

Bir pencere açık kalır, bütün ömür üşür.