Şiirden geriye kalan satırlar:
Beklemek, zamanın kaldırım taşlarına çivilenmiş bir gölgedir.
Kumdan kaleler değil, umutlar yıkılır ilk dalgada.
Kirli camların ardından bakınca hayat hep pusludur.
Son nefes, söylenememiş bir cümlenin yarım kalışıdır.
Son dediğin şey, insanın içindeki ışığın usulca çekilmesidir.
SON
Bir avuç sevgi, aşk, hüzün ve ayrılık...
Yanık türkülerde tüketilip giden bir ömür.
Kaldırım taşlarında öylece durur ya zaman;
Söyle, bir gönül aynı rüyayı kaç kere görür?
Bekleyerek eskidi ömrüm bu uzun yollarda,
Her gün bir yaprak daha savruldu yüreğimden.
Gün oldu, geçmişin koynuna sakladım düşlerimi;
Gelecek, kara toprağa döküldü meçhul bir elden.
Çürüdü meyve ağacında o sahte kalabalıklar,
İçimi acıttı paslı çiviler fotoğraf karelerinde.
Penceremdeki o kumdan kaleler bir bir yıkıldı;
Akıntıya karşı kürek çektim hep aynı sahnede.
Yaşanmışlıklar, bir kelebeğin ömrü kadar kısa;
Kirli camların ardında, dünle beraber gitti.
Ha o beklenen son tren, ha cigarada son nefes;
Sonsuzluk bu ya; bir ninni, bir ağıtla bitti.
Şimdi ne bir ses beklerim, ne de bir yeşil ışık,
Kendi karanlığımda sessizce yürüyorum.
Dünya denen bu oyun, karmakarışık;
Eğilip toprağın yüzünden, seni öpüyorum.
Halil Kumcu
3 Aralık 2019 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.