Şiirden geriye kalan satırlar:
Beklemek, zamanın kaldırım taşlarına çivilenmiş bir gölgedir.
Kumdan kaleler değil, umutlar yıkılır ilk dalgada.
Kirli camların ardından bakınca hayat hep pusludur.
Son nefes, söylenememiş bir cümlenin yarım kalışıdır.
Son dediğin şey, insanın içindeki ışığın usulca çekilmesidir.
SON
Bir avuç sevgi, aşk, hüzün, ayrılık...
Yanık türkülerde geçen bir ömür.
Kaldırım taşlarında durur ya zaman,
Bir gönül aynı rüyayı kaç kere görür?
Bekleyerek eskidi ömrüm uzun yolda,
Her gün bir yaprak savruldu yüreğimden.
Gün oldu, geçmişime sakladım düşlerimi,
Gelecek döküldü kara toprağa bir elden.
Çürüdü meyve ağacında kalabalıklar,
İçimi acıttı çiviler fotoğraf karelerinde.
Penceremdeki kumdan kaleler yıkıldı,
Akıntıya karşı kürek çektim hep o sahnede.
Yaşanmışlıklar bir kelebeğin ömrü kadar...
Kirli camların ardından dünle gitti.
Ha son tren, ha cigaradaki son nefes...
Sonsuzluk bu ya bir ninni, bir ağıtla bitti.
Halil Kumcu
3 Aralık 2019 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.