Şiirden geriye kalan satırlar:
Sararan yapraklar değil; umutlar dökülür kaldırıma.
Hayatın son mısrası, çoğu zaman yarım bırakılır.
Aynı sokakta yürürüz; ben gölge, sen uzak bir ışık.
Soğuk adım adım değil; içten içe gelir insana.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Sararan yapraklar değil; umutlar dökülür kaldırıma.
Hayatın son mısrası, çoğu zaman yarım bırakılır.
Aynı sokakta yürürüz; ben gölge, sen uzak bir ışık.
Soğuk adım adım değil; içten içe gelir insana.
SOĞUK NEFESSİZLİK
Sisin o gri gölgesinde bir bir kaybolur,
Buz gibi havada ruhu acıtan şarkılar.
Gökyüzünde belli belirsiz, yorgun bir güneşle;
Kapımı çalar sensizlik, dertle ağzına kadar.
Ellerim düşer kalbinden, tutunamam artık,
Ardı sıra gelir o sağır suskunluk, aralıksız.
Aynı kaldırımda rengimiz solar, döner sarıya;
Yaprak yaprak dökülürüz sessiz ve itirazsız.
Kar taneleri tutunur saçlarıma beyaz bir hüzünle,
Birer birer toprağa düşerken en masum düşlerim.
Tehlikeli bir uçurumun tam kıyısında durup;
Cansız sokak lambalarıyla yanar, yaşar giderim.
En uzun gecedeyim şimdi ve kapım aralık,
Bembeyaz bir kefen gibi bu günde kaybolacağım.
Hayatın son mısrasında, o en yorgun deminde;
Soğuk bir nefessizliğe giderim adım adım.
Ne bir dost eli uzanır artık, ne de bir ses gelir,
Zaman, buzdan bir duvar gibi üstüme yükselir.
Ölüm dediğin nedir ki; bir anlık nefes borcu;
Ruhum, bu soğuk sessizlikte seninle dinlenir.
Halil Kumcu
15 Aralık 2019 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.