Şiirden geriye kalan satırlar:
Kozandan çıkamadan yaşlanmak var ya… İşte hayatın en acı şakası o.
Hesap kitap yapıyorsun ya… Kalp dediğin şey toplamaz, çarpar; sonra da paramparça eder.
İnsan birini kalbinin derinliğine gömünce… mezar taşı kendi yüzü olur.
Yol dikenliymiş, ayaklarım kanarmış ne çıkar? Ruhum seninle kanatlandığından beri, acı dediğin sadece aşkın tuzu biberidir.
Bütün yolların sonunda o soğuk musalla taşı beklerken bizi; tek tesellimiz, oraya sırtımızda koca bir sevdanın yüküyle varmak olacak.