Şiirden geriye kalan satırlar:

Kozandan çıkamadan yaşlanmak var ya… işte hayatın en acı şakası o.

Hesap kitap yapıyorsun ya… kalp dediğin şey toplamaz, çarpar; sonra da paramparça eder.

İnsan birini kalbinin derinliğine gömünce… mezar taşı kendi yüzü olur.