Şiirden geriye kalan satırlar:
Bak kardeşim… yalnızlık öyle bir şeydir ki pencereye duvar örer.
Tutunacak dal kırılınca, insan yere değil, içine düşer.
Yürek paslanır mı sanıyorsun? Paslanır… hem de bekledikçe.
El yorulur, ayak yorulur… ama en çok umut yorulur.
Gecenin en uzak saatinde duran şey kalp değil… bekleyiştir.
ÖRÜLMÜŞ YALNIZLIK
Pencerene duvar gibi örülmüş yalnızlık,
Ne soranın, ne bir selam verenin var.
Gönül ayrı düştüğünden beri,
Yastığın sırılsıklam düşünde kanar.
Bir tek kibritin cılız aleviyle başlar,
Çaresizlik nasıl da boğar insanı.
Tutacak dalın kırılır,
Kimse hatırlamaz yaşadığını.
Bir tas çorbanı dahi veren olmaz,
Yürek paslı bir hançere teminat.
Elin yorulur, ayağın yorulur,
Bildiğin çekilmez olur hayat.
Paslı hançer,
Can alacak yerinden vurur.
Yavaş yavaş ölen kalbin,
Gecenin en uzak saatinde durur.
Halil Kumcu
23 Ağustos 2013 / Saat: 12:18 / Cuma / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.