Şiirden geriye kalan satırlar:

Giden, sadece bir adım öne çıkar; kalan, içinde bin adım geri düşer.

Özlemek, gidenin değil, içimizde kalan yarımın sancısıdır.

YARIM

Acı çektikçe çürür mü insanın vicdanı?
Hayat hiç bu kadar içten kanar mı, acır mı?
Parmaklarımın arasından kayıp gittiğin gün,
Kopardın bir yanımı, kanattın yaralarımı.

Söyleyemediklerimi sustuğum dilime yükledim,
Yüzüme çarptı ikimizin eksik hikâyesi.
Isınmak umuduyla titreyen bir çocuk gibiydim;
Yüreğinle baksaydın, görürdün ardındaki beni.

Oysa sahne belli, oyuncular da belliydi,

Uzak olan özlenir, kirpiğimden düştü düşecek…
Benim gurbetim, senin olmadığın her yerdir;
Ömrüm bir avuç… bugün mü, yarın mı tükenecek.

Ocağımda kurak bir kış… sessiz ve yağmursuz,
Anılarda gezinir ecelin ayak sesleri.
Çivisi çıkmış bu âlemde her şey yarım kalır,
İçimdeki senle vedalaştığım günden beri.

Kırık bir aynada siluetin kalmış sadece,
Kırıldıkça eksildim, kanıma sen dolarken.

Aynı özlemde yandık, aynı kederde kaldık,

Ne kadar uzağa yürürsen yürü benden.

Giden sendin… kalan da. Hep yarım bir bizdik.

Ben seni affetmedim değil… edemedim…
Gecenin ortasında ses verdin… dönmedin hiç.
Tamamlanmak istemedin… ben neyleyim?

Halil Kumcu

📍Şair Notu: Bu şiir, tamamlanamamış bir duygunun, eksik kalan bir “biz”in ardından yazıldı. Sevmenin yetmediği, sevilmenin ise eksik kaldığı o yerden… Zamanla kapanmayan yaralar vardır; üzerinden mevsimler geçse de sızısı ilk günkü gibi duran. “YARIM”, tam da o sızıdan doğdu. Bir yanım hâlâ onunla, diğer yanım onsuzluğa alışmaya çalışırken, ne kendimi tamamlayabildim ne de onu içimden silebildim. Bu şiir, gidenin ardından kalan sessizliktir — ve biraz da affedememenin şiiridir.

15 Ocak 2023 / Pazar / Bartın

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir