Şiirden geriye kalan satırlar:
“Acı, kalbin sessiz öğretmenidir.”
“Sessizlik, en derin çığlıkların evidir.”
“Bir rüya kadar kısa, bir iz kadar kalıcıdır yaşanan her acı.”
Şiirden geriye kalan satırlar:
“Acı, kalbin sessiz öğretmenidir.”
“Sessizlik, en derin çığlıkların evidir.”
“Bir rüya kadar kısa, bir iz kadar kalıcıdır yaşanan her acı.”
KÖR KUYUDAYIM
Bu kaçıncı dalıp gitmelerim?
Dalga dalga saçların titretir kalbimi.
Üşüyor ayaklarım girdabın sessizliğinde;
Savurur bu boş şehir izlerimi.
Aldırma gönül, kara tren geliyor;
İçi boş bir elvedayla, canımı yakar çaresiz.
Dönüşü olmayan yollara çıktım,
Eksilirim kendimden, nedensiz, niçinsiz.
Düşlerin mahpusunda tutsak ömrüm,
Acının umutları çoktan solmuş.
Mezarımdaki kırmızı bir gül;
Kızgın çöllerde, bahar ayazında kurumuş.
Bir rüyaydı bu, delip geçti içimi.
Ölümü fısıldıyor çalar saat gibi duvarda;
Ensemde ağır bir nefes,
Sanki batık bir gemiyim ıssız koylarda.
Akşam iniyor, resmini çizerek,
Gözlerimde kapanmaz yaralarım.
Gözden ırak, gönülden ırak;
Ben artık Yusuf’un düştüğü kör kuyulardayım.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bu şiir, içimde biriken sessiz çığlıkların ve yitip giden umutların yankısıdır. Belki birçoğunuz kendi kör kuyularınızda, yalnız ve çaresiz hissettiniz kendinizi; işte o anlarda kalemin ve kelimelerin hafifliğini hissetmek, bir nebze olsun nefes almak içindir yazılanlar. Her dize, bir hatıradır; her kırık, kendi içimizdeki yaradır. Okurken durup nefes alın, gözlerinizi kapatın ve bilin ki yalnız değilsiniz; her düş, her kayıp, her acı, bir başkasının da yüreğinde var. Bu satırlar, sessiz bir çağrı, içsel bir fısıltıdır: Kendinizi, duygularınızı saklamayın; çünkü hayatın en gerçek yanı, kalbinizin attığı ritimdir.
1 Mayıs 2021 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.