Şiirden geriye kalan satırlar:
Vicdan öyle bir ateştir ki yakar ama öldürmez; insanı diri diri cezalandırır.
Bak okur… vicdan, insanın içindeki mahkemedir; hâkim de sensin, sanık da.
Gülü solduran rüzgâr değil okur… kıran eldir, inciten dildir.
Gül bülbülsüz olmaz da… insan sevgisiz kalınca taş kesilir.
VİCDAN
Neden daldın gittin uzaklara?
Mesafeler engel midir kavuşmalara?
Suç yolda mı, yâr da mı?
Hangi bülbül konar bu vicdanlara?
Solan gülü,
Bülbül ne yapsın?
Gülü kıran gönül,
Ateşte yansın.
Yanan vicdan,
Kül olur ama hiç olmaz.
Her şey olur da,
Gül, Bülbül’süz olmaz.
Halil Kumcu
4 Ağustos 2018 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.