Şiirden geriye kalan satırlar:
Gönül yanmadan türkü olmaz, türkü olmadan yük hafiflemez.
Aşk, gül ister ama dikenini de cana yazar.
Secdede titreyen gönül, feleğin önünde eğilmez.
Aşk, insanı hem yola düşürür hem menzile çağırır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Gönül yanmadan türkü olmaz, türkü olmadan yük hafiflemez.
Aşk, gül ister ama dikenini de cana yazar.
Secdede titreyen gönül, feleğin önünde eğilmez.
Aşk, insanı hem yola düşürür hem menzile çağırır.
BEN OLDUM
Feleğin elinde savruldum düne,
Kor, kısık ateşte kalan ben oldum.
Çare aradıkça düştüm derine,
Gözleri yaş ile dolan ben oldum.
Yıllarım boşuna geçti saydıkça,
Derman bulamadım derdim arttıkça.
Dost bildiklerim yaralar açtıkça,
Başını taşlara vuran ben oldum.
Bir lokma ekmekle sınandı sabrım,
Geceler sır oldu, taştı feryadım.
Secdede titredi günahkâr bağrım,
Gül gibi kuruyup solan ben oldum.
Can kafeste, gönül Hakk’a uçar ya,
Yağmur olup yağar sevda bağra ya,
Hazan gibi çöker bulut dağa ya,
Boynunu büküp de duran ben oldum.
Yüreğim yaralı, ceylan bakışlım;
Dara düştüm, kapın tek sığınağım.
Ne yazık ömrümden gitti baharım,
Yarası kabuk tutmayan ben oldum.
Bir ben kaldım viran düşmüş han gibi,
İçim yanar köz bağlamış ten gibi.
Kim gelirse geçer benden can gibi,
Eşiğinde bekleyen hep ben oldum.
Baharda açmadı, yaban çiçeğim;
Her adımda tökezledi dizlerim.
Aşkta kaçıncı aldanışım benim?
Yâr yüze vurdukça susan ben oldum.
Halilî der ki: Bu yol ilahidir,
Gönlüm Mevla’ya tekbirler getirir.
Sanki kuşlar gibi kalbim ürperir,
Aşkınla yanarken pişen ben oldum.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bre can, bu dizelerde adımı görürsen şaşma; bil ki o ad biraz senindir, biraz yolda yorulan her kulun. Ben bu türküyü yazarken ne süs aradım ne büyük söz; bir avuç sabır koydum cebime, bir de yüreğimin en kırık yerini. “Ben oldum” dedim ya aslında demek istedim ki: “Bu yük bazen hepimizin omzuna düşer.” Okur kardeş, eğer bir dizede iç çektiysen, bil ki o ah seninle tamam oldu. Eğer bir yerde sustuysan, benim susuşumla kardeşlik kurdu. Bu şiir, ne yalnız bana aittir ne de bir tek sevdaya. Kimi feleğe okur, kimi Hakk’a döner yüzünü. Kimisi yâr diye okur, kimisi kader diye. Karacaoğlan misali derim ki: Söz, gönülden çıkmazsa yola düşmez. Ben sözümü yola saldım, sen gönlüne alırsan bu türkü yerini bulmuş demektir. Hakk’a emanet ol can, bir dizede dur, bir nefeste dinlen; zira bu yol yalnız yürüyene değil, yüreği olanadır.
30 Aralık 20025 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.