Şiirden geriye kalan satırlar:

Dünya, her adımda geçici olanı hatırlatırken, kalp kalıcı olanı arar.

Unutmak, giden için; hatırlamak, kalan için yazgıdır.

DÜNYA

Yüz bin manalı, ah şu insanlar ah,
Her ömrün sonu muamma ki eyvah.
Bir tabut düşün, içinde sen ki vah,
Bu kaçıncı tarumar, yalan dünya?

Her seçiş bir vazgeçiştir felekten,
Varlık ve hiçlik sendedir söyleten.
Çıkmaz sokaklar, gam tuzağı kasten,
Sefan yalan, kastın bana mı dünya?

Bir avuç yüzsüz, açgözlü, ne elim,
Kalburda can eler, tutmaz ki elim.
Bu varlık âleminde sustu dilim,
Masken yalan dolan, değil mi dünya?

Sonsuz gibi görünen kalbi beşer,
Alın yazısı gerçekleri söyler.
Kül olabildin mi, ondan haber ver,
Gelen gider, kalan var mı ki dünya?

Sinende yara açan gönül kocar,
Hüzün mevsimi, kör talih der yaşar.
Gün olur adsız bir mezarda yatar,
Çırpınıp içinde döndüğün dünya.

Hayat külfet oh, ebedi yolculuk,
Bâkî olana kavuşmak, sonsuzluk.
Kalp ile dil arasında yoğrulduk,
Her şey fâni, her şey geçici dünya.

Ey bedbaht nefis, yaz bitmez mi sandın?
Senet mi yaptın, kapını çalmasın?
Bir damla fazla, kıyamet bakmışsın,
Konan tez göçer, elbet bir gün dünya.

Kalbinin bir köşesinde bir rüya,
Keder ovasında bir hayal kara.
Dara düştüğünde mazide ara,
Bir gün öğütür, bir gün bizi dünya.

Aldırma diyorum, aldırma yıllar,
Aşkı zihnine yük olur bu diyar.
Bir konak yerinden yoluna çıkar,
Kervandan başka nedir ki bu dünya?

Ey ebed için halk edilmiş yolcu,
Yeminle her takvim, hiçliğe doğru.
Halilî bil ki bu hilkatin sonu,
Ne mağlup, ne mahcup, şu garip dünya.

Halil Kumcu

📍Şair Notu: Bu şiiri yazarken aklımda tek bir soru vardı: “Gerçekten var mıyız, yoksa sadece geçip giden bir hayal miyiz?” Dünya... Dönen bir çark, içindeyiz ama hâlâ anlamakta zorlanıyoruz. Kimimiz kendini yolcu sanıyor, kimimiz konağın sahibi. Ama gün geliyor, herkes o son durağa aynı sessizlikle varıyor. Bu şiir, bir isyan değil. Bir kabulleniş de değil. Sadece bir bakış... Belki senin gözlerinden de süzülen bir bakış. Belki annesini toprağa veren bir çocuğun sessizliğiyle yazıldı. Belki de kalabalıklar içinde unutulmuş bir yüreğin ısıltısıyla... Eğer okurken kalbin bir kez bile burkulduysa, bil ki aynı dünyaya kırgınız. Ve inan, bu kırgınlıkta yalnız değilsin. Bir gün her şey susacak. Ve geriye sadece söylediklerimiz değil, susarak içimize gömdüklerimiz kalacak.

9 Temmuz 2013 / Saat: 15:06 / Salı / Bartın

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |    İçindekiler   |   Sonraki Şiir